Μια απάντηση στην ανακοίνωση της ΕΣΗΕΣΑ

«Οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι μάχονται καθημερινά για το δικαίωμα ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Αυτούς όμως διάλεξαν να απειλήσουν και να στοχοποιήσουν αόρατες οργανώσεις, αόρατοι μπλόκερς, ορατοί αρθρογράφοι», λέει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ.

Είναι φυσικό να ανησυχούν για την καριέρα τους, όχι φυσικά αυτοί που πραγματικά μάχονται για την ενημέρωση, αλλά αυτοί που χρησιμοποιούν την ενημέρωση για διάφορους άλλους σκοπούς.. Αφού υποκατέστησαν κάθε νόμιμη και θεσμοθετημένη εξουσία, αφού έγιναν οι καθημερινοί εισαγγελείς και δικαστές μας, οι κριτές και τιμητές των πάντων, οι εξυπηρετητές παντός είδους πολιτικών και άλλων συμφερόντων, μας λένε ότι τους στοχοποιούν οι «αόρατοι μπλόγκερς» επειδή μάχονται καθημερινά για την ενημέρωση(!)

Αυτοί λοιπόν που υποτίθεται ότι πρέπει να ελέγχουν την εξουσία έχουν γίνει η πιο ανεξέλεγκτη εξουσία όλων των εποχών και η πιο κακομαθημένη.. Όλες οι άλλες εξουσίες, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, κάπως ελέγχονται, κάποιοι θεσμοί υπάρχουν που ενίοτε λειτουργούν έστω και πλημμελώς. Οι πάντες ελέγχονται εκτός από αυτούς. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει τίποτα το χειρότερο από μια παντελώς ανεξέλεγκτη εξουσία. Ποιος λοιπόν τους εξέλεξε; Ποιος ελέγχει τους ελεγκτές; Ποιος κρίνει τους κριτές;

–Κρινόμαστε καθημερινά από τους αναγνώστες μας, τους τηλεθεατές μας, κλπ, κλπ.. Απαντούν ανοήτως προσπαθώντας να μας πείσουν ότι η αναγνωσιμότητα του dvd και η τηλεθέαση του θεάματος και της χυδαιότητας σημαίνει και την αποδοχή και νομιμοποίηση τους από το κοινό!

Τώρα λοιπόν ξέρουν ότι υπάρχει και μία άλλη φωνή, εκείνη των αληθινών μπλόγκερς και όχι η φωνή των ιδίων που παριστάνουν τους μπλόγκερς βυσσοδομώντας και καρφώνοντας ο ένας τον άλλον και μεταφέροντας όλο το σκουπιδαριό των παραδοσιακών μίντια στην μπλογκόσφαιρα.. Τώρα ξέρουν πολύ καλά τι θα πει «και οι κρίνοντες κρίνονται». Κανείς από μας δεν τους απειλεί και προ παντός κανείς δεν κατηγορεί αυτούς που πραγματικά μάχονται για την ενημέρωση. Απλώς, για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα πραγματικά επαναστατικό μέσο επικοινωνίας τους μετατρέπει από κρίνοντες σε κρινόμενους και αυτό το λένε «στοχοποίηση»! Άμα έχεις συνηθίσει στην εξουσία είναι φυσικό να μην αντέχεις την δημοκρατία και τον έλεγχο της......

Η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ

Το όραμα είναι τολμηρό για χαλεπούς καιρούς

Είχε όλες τις παγίδες της ομιλίας για την Κατάσταση του Έθνους αλλά επειδή δεν ήταν αυτή, ο πρόεδρος δεν αναγκάσθηκε να εκστομίσει τη φράση: «η κατάσταση του έθνους είναι καλή». Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι καλή. Ήταν η χρονιά που μπήκαν στην άκρη τα προσχήματα και η υπερηφάνεια και ο πρόεδρος ανακοίνωσε στο έθνος ότι η κατάσταση έχει εκτροχιασθεί κακήν κακώς. Και τότε μέσα σε κάτι λιγότερο από μια ώρα, ο κ. Ομπάμα προσπάθησε να πείσει τους εξαγριωμένους Αμερικανούς ότι μια περίοδος κρίσης είναι ο κατάλληλος καιρός για να επεκτείνουν τις φιλοδοξίες τους και όχι για να περιορίσουν τους ορίζοντές τους.

Ο νέος στην ηλικία και στο αξίωμα πρόεδρος ζήτησε εμπιστοσύνη από ένα κοινό, του οποίου η εμπιστοσύνη βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο από την εποχή που ο κ. Ομπάμα ήταν ακόμη φοιτητής. Ο ίδιος επενδύει τη δημοτικότητά του σε ένα σχέδιο που, όπως είπε, όχι μόνον θα «κινήσει την ατμομηχανή της ευμάρειάς μας» αλλά και θα μετασχηματίσει τη χώρα με «τολμηρές δράσεις και μεγάλες ιδέες». Μολονότι προσπαθούσε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην ελπίδα και τον ρεαλισμό, ο λόγος που άρθρωσε δεν γεφύρωνε χάσματα. Οι προτάσεις του για αύξηση των φόρων στους έχοντες, αναμόρφωση του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων και αντιστροφή της κλιματικής αλλαγής πλήττουν τον σκληρό πυρήνα των ιδεών της αντίπαλης παράταξης. Και μολονότι δήλωσε πως δεν πιστεύει στη διεύρυνση του κράτους, πρότεινε έναν πολύ πιο ενεργό ρόλο του κράτους από ό,τι έχουμε γνωρίσει μετά τον Λίντον Τζόνσον.

Ο κ. Ομπάμα προσπάθησε να προωθήσει ένα τεράστιο πακέτο μέτρων για την τόνωση της οικονομίας κατά τον πρώτο μήνα της θητείας του αλλά δεν κατόρθωσε να αποσπάσει τη συναίνεση των δύο κομμάτων. Η ομιλία αυτή ενώπιον κοινού που τον παρακολουθούσε από εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο ήταν η ευκαιρία να μετατραπεί από πρώτος νομοθέτης του έθνους σε εθνικό ηγέτη. «Καθώς βρισκόμαστε σε αυτό το σταυροδρόμι της ιστορίας, τα μάτια όλων των χωρών είναι και πάλι στραμμένα πάνω μας περιμένοντας να δουν τι θα κάνουμε εμείς» είπε.

Έχει προηγηθεί η δυναμική παρέμβαση του πακέτου μέτρων για την τόνωση της οικονομίας ύψους 787 δισ. δολαρίων, ένα πρόγραμμα στήριξης της στέγης και μια επιχείρηση διάσωσης των τραπεζών. Και όμως οι κακές οικονομικές ειδήσεις συνεχίζουν να καταφθάνουν διαρκώς. Οι μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας φαίνεται πως βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Οι αγορές βυθίζονται. Η καταναλωτική εμπιστοσύνη έχει υποχωρήσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Αν και προσπαθούσε να κατευνάσει τους φόβους για ενδεχόμενη κατάρρευση και κρατικοποίηση των τραπεζών, ο πρόεδρος της Fed, Μπεν Μπερνάνκι, τόνισε πως δεν διαφαίνεται καμία ανάκαμψη πριν το 2010. Ο Λευκός Οίκος ήλπιζε να χρησιμοποιήσει την ομιλία του για να διαβεβαιώσει τη χώρα πως επίκεινται καλύτερες ημέρες και να θυμίσει την ομιλία του Φραγκλίνου Ρούζβελτ κατά τη Μεγάλη Ύφεση. Μετά από εβδομάδες προσπαθειών για να πειστεί το Κογκρέσο να εγκρίνει τη δέσμη μέτρων για την τόνωση της οικονομίας, ο κ. Ομπάμα μίλησε σε έναν πιο αισιόδοξο τόνο υποσχόμενος πως η χώρα «θα αναδυθεί ισχυρότερη από πριν».

Ταυτοχρόνως επιχείρησε να ταυτιστεί με όσους έχουν εξοργισθεί με τους τιτάνες της Wall Street και τους ανεύθυνους κατόχους κατοικιών. «Δεν είμαστε λιποτάκτες» τόνισε «το θέμα δεν είναι να βοηθήσουμε τις τράπεζες αλλά τους ανθρώπους». Ισχυρίστηκε πως αν σταθεροποιηθούν οι τράπεζες, θα ανακάμψει η πίστωση και οι Αμερικανοί θα αρχίσουν να παίρνουν δάνεια για να αγοράσουν αυτοκίνητα και σπίτια. Η εναλλακτική, προειδοποίησε, θα είναι μια δεκαετία δυσκολιών. Θα μπορούσε εναλλακτικά να ζητήσει υπομονή και πίστωση χρόνου για να αποδώσουν τα μέτρα του. Επέλεξε, αντιθέτως, να προωθήσει μια ατζέντα που είχε επινοήσει σε καλύτερες εποχές. Τόνισε πως η παιδεία, η υγεία και η ενέργεια αποτελούν ζωτικό μέρος της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας της οικονομίας. Οπως το χαρακτήρισε ο ίδιος, το όραμά του είναι τολμηρό για χαλεπούς καιρούς.

New York Times

Ο ορατός φόβος της αποσταθεροποίησης

Όσο το "φάντασμα" του Μαρξ τρομοκρατεί τη Γουόλ Στριτ, άλλο τόσο το "φάντασμα" της κοινωνικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης κάνει την εμφάνισή του, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού".

Οι μαζικές απολύσεις, η αναθεώρηση της ανάπτυξης των οικονομιών από διεθνείς οίκους, τα κάθε άλλο παρά ευχάριστα νέα από το παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, λειτουργούν πολλαπλασιαστικά στις χρόνιες παθογένειες των οικονομιών τη περιοχής.

Η δυνατότητα εξωτερικού δανεισμού των χωρών της ΝΑ Ευρώπης παρουσιάζει σημάδια "κόπωσης". Η συνεχιζόμενη διολίσθηση των τοπικών νομισμάτων, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των χρηματιστηρίων και το "πάγωμα" των εισροών κεφαλαίων, προκαλούν τη συρρίκνωση των διαθέσιμων εισοδημάτων των πολιτών.

Τα πρώτα σημάδια των κοινωνικών αναταραχών είναι ορατά, από τις αρχές του 2009, με διαδηλώσεις στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, αλλά και τη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, όπου, στη Μπάνια Λούκα (Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας) διαδήλωσαν οι εργαζόμενοι στη μοναδική βιομηχανία αλουμινίου της χώρας, την Birac, που έχουν μείνει απλήρωτοι. Kαι στο Μαυροβούνιο, οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία αλουμινίου Kombinat Aluminijua Podgorica προχώρησαν σε κινητοποιήσεις.

Σλοβενία και Κροατία καταλαμβάνουν μια θέση στο "χάρτη" των εργασιακών ανατροπών, καθώς εκτός των απολύσεων που ανακοινώθηκαν από μεγάλες βιομηχανίες, υπήρξαν και τροποποιήσεις στο εργασιακό καθεστώς.

Υπό το φόβο των απολύσεων ζουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα στις χώρες της ΝΑ Ευρώπης, σύμφωνα με στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα της αμερικανικής εταιρείας Hewitt Associates. Η έρευνα διενεργήθηκε το Νοέμβριο του 2008 σε 17 ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Όπως προκύπτει, το 75% των ιδιωτικών εταιρειών έχουν προχωρήσει σε δραστικούς περιορισμούς των εξόδων τους, ενώ το 60% δηλώνει έτοιμο να προχωρήσει σε απολύσεις εάν χρειαστεί. Είναι χαρακτηριστικό, πάντως, ότι μόνο το 25% των εταιρειών δήλωσε ότι θα περιορίσει τα bonus των ανώτερων στελεχών του, ενώ μόνο ένα 4% είναι διατεθειμένο να διαφοροποιήσει τα κονδύλια που προβλέπονται για τους γενικούς διευθυντές και τους διευθύνοντες συμβούλους.

Ρουμανία. Συγκεχυμένη παραμένει η εικόνα για το εάν τελικά η χώρα θα ζητήσει βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ενωση ή το ΔΝΤ.

Η Εθνική Υπηρεσία Απασχόλησης (ANOFM) ανακοίνωσε ότι τουλάχιστον 38.000 άτομα θα χάσουν τη δουλειά τους μέχρι τον ερχόμενο Μάιο, ενώ εκφράζονται φόβοι για απολύσεις τουλάχιστον 100.000 ατόμων μέχρι το τέλος του έτους.

Σερβία Η Σερβία έλαβε 412 εκ. ευρώ δάνειο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η συμφωνία των δύο πλευρών προβλέπει, μεταξύ άλλων, μαζικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες.

ΒουλγαρίαΠαρά τα δημοσιονομικά μέτρα στήριξης της οικονομίας που ανακοίνωσε πρόσφατα η βουλγαρική κυβέρνηση, τα εργατικά σωματεία σε όλη τη χώρα υπολογίζουν ότι στη διάρκεια του 2009, τουλάχιστον 50.000 άτομα θα χάσουν τη δουλειά τους.

Βοσνία - Ερζεγοβίνη Η ανεργία εκτιμάται ότι θα "εκτιναχθεί" πάνω από το 43% κατατάσσοντας τη χώρα στη λίστα των χωρών με τους υψηλότερους ρυθμούς ανεργίας στην Ευρώπη. Ο πρόεδρος της Ενωσης Εργοδοτών, Νιχάντ Ιμάμοβιτς, επισήμανε πως δίχως την ύπαρξη πιστώσεων, δεν θα υπάρξουν επενδύσεις αλλά ούτε και νέες θέσεις εργασίας με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις να οδηγούνται σε απολύσεις εργαζομένων.

ΠΓΔΜ Στα επίπεδα του 6% αναμένεται, σύμφωνα με τους διεθνείς οίκους, πως θα διαμορφωθεί ο ρυθμός ανάπτυξης και ο πληθωρισμός στο 2,7% από 6% το 2008. Η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ ανακοίνωσε πρόσφατα δέσμη μέτρων, για την αντιμετώπιση της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Στα μέτρα περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η μείωση των δασμών για υλικά που εισάγονται από βιομηχανίες της ΠΓΔΜ.

Σλοβενία Η ανεργία ανήλθε στο 7% το Δεκέμβριο του 2008. Οι μεγαλύτερες μειώσεις εργατικού δυναμικού καταγράφηκαν στους τομείς της μεταποίησης, των κατασκευών, καθώς και του τουρισμού.

Μαυροβούνιο Η ανεργία διαμορφώθηκε στο 10,71% στο τέλος του 2008, ενώ το δημόσιο χρέος αντιστοιχούσε στο 26,8% του ΑΕΠ.

Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Σε βαθειά κρίση η κεντροαριστερά.στην Ευρώπη

Αρνητικές είναι οι δημοσκοπήσεις για το μέλλον ενός μεγάλου μέρους της Αριστεράς στην Ευρώπη, εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες μπορεί να μείνουν έξω από την κυβέρνηση του Βερολίνου για πρώτη φορά από το 1998. Οι Γάλλοι σοσιαλιστές, που δεν μπορούν να κερδίσουν μια προεδρική εκλογή από το 1988, βλέπουν ένα καινούργιο ριζοσπαστικό κόμμα να απειλεί την εκλογική τους βάση. Αλλά στη χειρότερη θέση βρίσκεται η κεντροαριστερά στην Ιταλία.

Πώς έφτασε σε αυτό το σημείο η άλλοτε πανίσχυρη ιταλική Αριστερά; Τι συνέβη στη χώρα, και οι διάδοχοι του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ και του ισχυρότερου Κομμουνιστικού Κόμματος της Ευρώπης έχουν εκφυλιστεί σε μια ομάδα πολιτικών πτωμάτων;

Πολλοί πιστεύουν ότι η απάντηση έχει ονοματεπώνυμο: Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Άλλοι λένε ότι δεν μπορεί να ονομάζεται Αριστερά μια κάστα «σικ ριζοσπαστών», όπως αποκαλούσε παλιότερα ο δημοσιογράφος Ίντρο Μοντανέλι τους επαναστάτες του σαλονιού, που προτιμούν να πίνουν μαρτίνι στις ιδιωτικές παραλίες της Τοσκάνης από το να ασχολούνται με τα πραγματικά προβλήματα του λαού.

Η ιταλική Αριστερά δεν μπόρεσε καν να ψηφίσει ένα νόμο που να αφορά τη σύγκρουση των συμφερόντων τα οποία συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του Μπερλουσκόνι. Όπως είπε ο Βάλτερ Βελτρόνι , υποβάλλοντας την παραίτησή του από την ηγεσία του κόμματος: «Ο Μπερλουσκόνι κέρδισε τη μάχη της κοινωνικής ηγεμονίας».

Ο Βελτρόνι απέφυγε να χρησιμοποιήσει τη λέξη «Αριστερά» από τότε που πήρε το τιμόνι του Δημοκρατικού Κόμματος, τον Οκτώβριο του 2007. Αλλά το ομπαμικό του όνειρο μετατράπηκε σε εφιάλτη. Και εγκατέλειψε το κόμμα χωρίς να καταφέρει ούτε να το ανανεώσει ούτε να το συνδέσει με την κοινωνία. Δύσκολα θα το κάνει ο προσωρινός του διάδοχος, ο 50χρονος Ντάριο Φραντσεσκίνι, που θα οδηγήσει το κόμμα μέχρι το συνέδριο, τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Μεγάλα προβλήματα έχουν όμως και οι σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία, όπου το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της Άγγελα Μέρκελ σχεδιάζει να κυβερνήσει μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου μαζί με τους Φιλελεύθερους. Αν οι σοσιαλδημοκράτες μείνουν τελικά έξω από την κυβέρνηση, θα είναι η πρώτη φορά από τότε που ο Γκέρχαρντ Σρέντερ ανέλαβε την εξουσία, το 1998. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσίευσε το περιοδικό Stern, αν γίνονταν σήμερα εκλογές το SPD θα λάμβανε μόλις 22%. Την ώρα ακριβώς που αμφισβητείται το φιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο, εμφανίζεται ενισχυμένο (με 18%) το Φιλελεύθερο Κόμμα, που το πρόγραμμά του υμνεί τις αρετές της ελεύθερης αγοράς.

Για ένα πολιτικό κόμμα με ιστορία 136 ετών, που από το 1957 δεν έχει πέσει σε καμιά ομοσπονδιακή εκλογική αναμέτρηση κάτω από το 30%, ένα 22% θα αποτελούσε ένα καταστροφικό αποτέλεσμα: το χειρότερο μετά την απαγόρευση του SPD από τους Ναζί, το 1933. Μεγάλη ευθύνη για τη σημερινή του κρίση φέρουν οι ηγέτες του: μετά την αποτυχία του Κουρτ Μπεκ, αποφασίστηκε ο μεν υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγιερ να είναι υποψήφιος για την καγκελαρία, ο δε βετεράνος Φραντς Μιντερφέρινγκ να αναλάβει το τιμόνι του κόμματος.

Ο μόνος τρόπος να κυβερνήσουν οι σοσιαλδημοκράτες στο Βερολίνο είναι να συμμαχήσουν με την Αριστερά του Όσκαρ Λαφοντέν - κάτι που ο Σταϊνμάγιερ απορρίπτει. Υπάρχει βέβαια κι ένα άλλο σενάριο: η τριπλή συμμαχία με τους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους. Αλλά πρόκειται μάλλον για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Στη Γαλλία, τέλος, το Σοσιαλιστικό Κόμμα ουσιαστικά κόπηκε στα δύο τη νύχτα της 22ας Νοεμβρίου 2008, όταν η Μαρτίν Ομπρί νίκησε τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ με διαφορά 42 ψήφων σε μια ψηφοφορία όπου έλαβαν μέρος 130.000 άτομα. Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα γίνονται προσπάθειες προσέγγισης των δύο ρευμάτων. Στην εξίσωση όμως εισέβαλε ξαφνικά o Ολιβιέ Μπεζανσενό του νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, οι Γάλλοι θεωρούν τον τελευταίο ικανότερο πολιτικό αντίπαλο του προέδρου Σαρκοζί (με ποσοστό 23%) από την Ομπρί (13%) και τη Ρουαγιάλ (6%).

Επιπλέον, παρά τις προσπάθειες της Ομπρί, πρωταγωνιστής των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων δεν είναι το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αλλά τα συνδικάτα. Στις διαδηλώσεις της 29ης Ιανουαρίου έλαβαν μέρος πάνω 1,5 εκατομμύριο άτομα. Όσο για την Ομπρί και τους συνεργάτες της, παρέστησαν ως προσκεκλημένοι.

Πηγή: El Pais

Έχουμε απόλυτη ελευθερία σκέψης, αλλά δεν σκεφτόμαστε τίποτα πια

Κρίστιαν Μάιερ, 80 ετών. Κορυφαίος Γερμανός ιστορικός της ελληνικής αρχαιότητας. Την προηγούμενη εβδομάδα είχε γενέθλια, και το έργο του ήταν πρώτο θέμα στις πολιτιστικές σελίδες των μεγάλων εφημερίδων, άρα υπάρχει υπολογίσιμο αναγνωστικό κοινό στη Γερμανία για την ελληνική αρχαιότητα.

Η «Die Zeit» κυκλοφόρησε το φιλολογικό της ένθετο με τίτλο «Ερχόμαστε από την Αθήνα». Αυτό είναι όλο. Η ιστορική συνείδηση του σημερινού Κεντροευρωπαίου ότι η πολιτιστική και πνευματική του καταγωγή αρχίζει από την αρχαία Ελλάδα. Είναι προϊόν πνευματικού στοχασμού και αναμέτρησης αιώνων αυτή η συνείδηση, δεν είναι εύκολη και άκοπη διακήρυξη φυσικού κληρονόμου.

Τι υποστηρίζει στο νέο βιβλίο του «Πολιτισμός για χάρη της ελευθερίας. Οι ελληνικές απαρχές – απαρχές της Ευρώπης;» ο Κρίστιαν Μάιερ; Οτι από τον πρώιμο 8ο αιώνα π.Χ. και μετά οι Έλληνες μέσα στο πολιτικό σύστημα της πόλης δημιούργησαν την έννοια της ελευθερίας που ήταν: ελευθερία από την εξουσία ενός ξένου, ελευθερία προσωπικής ανέλιξης ενταγμένης όμως πάντα σε ένα ευρύτερο σύνολο με κοινά συμφέροντα, την πόλη. Μια ισοζυγισμένη ελευθερία του ατόμου μέσα στο όλο. Και η δημιουργία του ελληνικού πολιτισμού υπήρξε απόρροια αυτής της ελευθερίας, δεν ήταν αποκύημα μιας προσπάθειας για την καθυπόταξη του κόσμου. Οι Έλληνες μπορεί να μην ήταν σε θέση να δημιουργήσουν μια αυτοκρατορία, αλλά δημιούργησαν την πράξη και την έννοια της ελευθερίας. Γι αυτό η ιστορία της Ευρώπης αρχίζει με τους Έλληνες.

Τι γνώμη όμως έχει ο Μάιερ για τη σημερινή δημοκρατία στην Ευρώπη, όπως τη διατύπωσε σε συνέντευξή του σε μια άλλη γερμανική εφημερίδα; «Η παλιά σημασία της δημοκρατίας εμπεριείχε το στοιχείο ότι κάτι έχουμε να πούμε. Σήμερα λέμε τα πάντα μόνο που κανείς δεν τα παίρνει στα σοβαρά, ενώ παλιότερα ορισμένες απόψεις οδηγούσαν στη φυλακή ή το απόσπασμα. Σήμερα οι κυβερνήτες αφήνουν τον κόσμο να λέει ό,τι θέλει. Μένει η κάλπη. Και τι κάνουμε εκεί; Ρίχνουμε την ψήφο μας σαν να έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε εκπροσώπους διάφορων ασφαλιστικών εταιρειών. Σήμερα πια τα καθαυτά πολιτικά ζητήματα, αυτά δηλαδή που αφορούν το κράτος και την κοινωνία συνολικά, δεν τίθενται στη δημόσια συζήτηση. Eχουμε ελευθερία σκέψης, αλλά δεν σκεφτόμαστε τίποτα πια!»

από την Die Zeit

Πόσο ηθική είναι η βιοηθική;

H επιστήμη της βιοτεχνολογίας προχωρεί πιο γρήγορα από τον φιλοσοφικό στοχασμό για τις επιπτώσεις της στην κοινωνία με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζεται επιφανειακά κάθε πρόοδος σ’ αυτόν τον τομέα της επιστήμης, ισχυρίζεται ο ιδρυτής της «Αμερικανικής Επιθεώρησης Βιοηθικής», Γκλεν ΜακΓκι. «Σ’ αυτόν τον κόσμο είναι δύσκολο να ξοδεύουμε χρόνο προβλέποντας ή κριτικάροντας μελλοντικές ουτοπίες», λέει. «Ομως, αν θεωρούμε σημαντικά τα σημερινά προβλήματα και πιστεύουμε πως υπάρχει ανάγκη να διδαχθούμε από τις παρελθόντα γενετικά εγκλήματα που έκανε η ανθρωπότητα, είναι πολύ σημαντικό να σχεδιάσουμε. Tα επόμενα εκατό χρόνια θα δούμε αλλαγές πολύ πιο δραματικές από εκείνες που είδαμε στον 20ό αιώνα ο οποίος έφερε την μοριακή γενετική, την άνοδο και πτώση της ευγονικής, και το Πρόγραμμα για το Aνθρώπινο Γονιδίωμα... Η γενετική διάγνωση και θεραπεία θα γίνονται όλο και πιο αποτελεσματικές και το κόστος των γενετικών υπηρεσιών θα πέφτει συνεχώς... Kάθε πολιτισμός θα πρέπει να αντιμετωπίσει πρωτοφανείς πιέσεις να διατηρήσει τις κοινωνικές του δομές πιέζοντας με τη σειρά του τα άτομα να αλλάξουν την αναπαραγωγική τους συμπεριφορά και άλλες επιλογές της ζωής.

Ο βασικός ρόλος της βιοηθικής είναι να σκεφτούμε από τώρα πως η κατανομή των πόρων, η δημιουργία νέων νόμων και η εκπαίδευση θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να προετοιμαστούμε για το γενετικό μας μέλλον. H βιοηθική μπορεί να είναι “θεσμική κριτική”, εξετάζοντας πως οι κατεστημένοι θεσμοί προετοιμάζουν κάθε κοινωνία να αντιμετωπίζει τα θέματα υγείας και επιστήμης...».

Η βιοηθική δεν έχει να κάνει μόνο με την προετοιμασία για τον νέο κόσμο. Οι ερευνητές της βιοτεχνολογίας σκοντάφτουν, όλο και πιο συχνά, σε ερωτήματα που παλιότερα ανήκαν στην σφαίρα της θρησκείας ή έστω της φιλοσοφίας. Από την κλωνοποίηση μέχρι και για κάποιες μορφές τεχνητής γονιμοποίησης γεννώνται ποικίλα ερωτήματα, οι απαντήσεις των οποίων δεν βρίσκονται στα ιατρικά εγχειρίδια. Το ζήτημα δεν είναι απλώς ηθικό. Κοστίζει και λεφτά. Η έρευνα έχει γίνει εξαιρετικά ακριβή υπόθεση και η επένδυση κάποιων εκατομμυρίων σε ένα πείραμα αμφιβόλου ηθικής, μπορεί –αν μαθευτεί– να καταλήξει στην χειρότερη περίπτωση σε καταστροφή δημοσίων σχέσεων ή και στην καλύτερη σε διακοπή του πειράματος. Η βιοηθική, λοιπόν, έγινε απαραίτητο εργαλείο –ειδικά στην γενετική έρευνα– για όχι και τόσο... ηθικούς λόγους.

Τα ζητήματα ηθικής όμως στην Ιατρική δεν είναι νέα υπόθεση. Από την εποχή του Ιπποκράτη είχαν ήδη τεθεί. Ο όρκος του αρχαίου Ελληνα φιλοσόφου–ιατρού δεν είναι παρά ένας μπούσουλας ηθικής για όλους όσους ασχολούνται με την ανθρώπινη ζωή. Από την δεκαετία του 1960 όμως τα ερωτήματα άρχισαν να τίθενται πολύ πιο επιτακτικά. Τότε είχαν βγει οι πρώτες μηχανές υποστήριξης των νεφροπαθών. Ηταν όμως τόσες λίγες που κάποιοι έπρεπε να αποφασίσουν ποιοι θα κάνουν την θεραπεία και ποιοι όχι, μια απόφαση που πολλοί την συνέκριναν με το να «υποδύεται κάποιος τον Θεό». Τότε δημιουργήθηκαν οι πρώτες επιτροπές γιατρών και ιερέων στα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια, για να αποφανθούν σε τέτοιου είδους ακανθώδη ερωτήματα. Αυτές οι επιτροπές αποτέλεσαν και την μαγιά μιας νέας γνωστικής περιοχής που αργότερα πήρε το όνομα «βιοηθική».

Σήμερα, οι ασχολούμενοι με τη βιοηθική, που θα μπορούσαν να ονομασθούν βιοηθικιστές, είναι αναγκαίοι σε κάθε ερευνητικό κέντρο και περιζήτητοι. Μόνο που η βιοηθική δεν είναι «ακριβής επιστήμη» και το πρώτο μεγάλο ερώτημα είναι: πώς κρίνεται η ηθική της βιοηθικής; «Είμαστε ηθικοί όταν προσδιορίζουμε το τι είναι ηθικό;», αναρωτήθηκε η Λόρι Ζόλοθ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου «Νορθγουέστερν» και πρόεδρος του Κέντρου Βιοηθικής. Σημείωση η κ. Ζόλοθ είναι πρώην καθηγήτρια Εβραϊκών Σπουδών. Μια θεολόγος στον χώρο της βιοηθικής; «Ναι, γιατί όχι;», μπορεί να απαντήσει κάποιος, αλλά εδώ εδράζεται το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα της βιοηθικής. Ποιος «δικαιούται διά να ομιλεί» και να κατευθύνει την πολιτική γι’ αυτά τα ζητήματα;

Τα πρώτα πάνελ βιοηθικής που είχαν φτιαχτεί στα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία αποτελούνταν από κληρικούς και γιατρούς. Μετά, μαθητευόμενοι φοιτητές Φιλοσοφικής άρχισαν να εμβαθύνουν σε ιατρικά ηθικά ερωτήματα. Το πεδίο επεκτάθηκε με δικηγόρους, θεολόγους, νοσηλευτές ακόμη και ανθρωπολόγους. «Ολοι, χωρίς άδεια», λέει η Αλτα Κάρο, καθηγήτρια νομικής και ιατρικής ηθικής στο Πανεπιστήμιο Ουισκόνσκιν. «Οι βιοηθικιστές έχουν χρίσει τους εαυτούς τους όπως ο Ναπολέων έχρισε τον εαυτό του αυτοκράτορα», λέει στον Economist ο Γουέλσεϊ Σμιθ, συγγραφέας του “Ο Πολιτισμός του θανάτου: H επίθεση κατά της ιατρικής ηθικής στην Αμερική”». «Αντίθετα, μια κομμώτρια πρέπει να διαθέτει άδεια άσκησης του επαγγέλματός της.»

Αφού λυθούν τα ζητήματα του «ποιος δικαιούται διά να ομιλεί», πρέπει να τεθούν και οι κανόνες για εκείνους που συμβουλεύουν. Πολλοί θεωρούν ότι οι βιοηθικιστές αυτοαναγορεύτηκαν ως απόλυτοι άρχοντες ηθικής, ενώ οι ίδιοι είναι ανήθικοι. Κάποιοι από τους πανεπιστημιακούς δέχονται δωρεές εταιρειών για την έρευνά τους, άλλοι είναι πληρωμένοι σύμβουλοι των εταιρειών που ελέγχουν. Ο φιλόσοφος και πρόεδρος του Κέντρου Βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, Αρθουρ Κάπλαν, εργάσθηκε ως επιστημονικός σύμβουλος σε διάφορες εταιρείες, μεταξύ των οποίων την «Celera Genomics», η οποία χαρτογράφησε το ανθρώπινο γονιδίωμα. Η Celera τον πλήρωσε με μετοχές τις οποίες αμέσως μετατρέπει σε ρευστό και το επενδύει στο κέντρο του. Αλλοι βιοηθικιστές παίρνουν μισθό. Κάποιοι λένε ότι τα χρήματα είναι ελάχιστα και άλλοι ικανοποιητικά. Η Advanced Cell Technology πληρώνει το κάθε ένα που συμμετέχει στα ηθικά συμβούλια 80.000 δρχ. τη συνάντηση συν τα έξοδα. Η Geron είναι μια άλλη βιοτεχνολογική εταιρεία, πρόεδρος του ηθικού συμβουλίου της οποίας υπήρξε η Λόρι Ζόλοθ.

«Επικρατεί μια ημι-σκανδαλώδης κατάσταση στον τομέα μου», λέει ο Ντάνιελ Κάλαχαν, συνιδρυτής από το 1966 του Κέντρου Βιοηθικής «Χάστινγκ» στην Νέα Υόρκη. «Οι επιχειρήσεις βιοτεχνολογίας είναι αρκετά έξυπνες. Γνωρίζουν ότι υπάρχει μια ποικιλία ιδεών στον τομέα της βιοηθικής και με λίγο ψάξιμο βρίσκουν κάποια ομάδα βιοηθικιστών η οποία θα συμφωνήσει με ότι κι αν κάνει.» Εξ ου και η κατηγορία ότι η βιοηθική έγινε κολυμβήθρα νομιμοποίησης κάθε ερευνητικής προσπάθειας ή εργαλείο δημοσίων σχέσεων των εταιρειών βιοτεχνολογίας.

άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τρομοκράτες και κουκουλοφόροι. Δεν είναι όλοι τους παιδιά μας. Ή μήπως είναι;

Δεν είναι παιδιά μας οι κουκουλοφόροι και οι τρομοκράτες. Ή μήπως είναι;

Κάποια μάνα τους γέννησε κι αυτούς. Από γεννησιμιού του κανείς δεν μπορεί να είναι κακός και τρομοκράτης. Πώς γίνεται, μεγαλώνοντας, να σκαρτεύει;
Μήπως, γιατί η μάνα δεν ήταν εκεί, όταν τη χρειαζόταν; Μήπως η αγκαλιά της ήταν παγωμένη. Ο κόρφος της στείρος; Οι γονείς αποξενωμένοι; Οι δικοί αδιάφοροι;

Δεν είναι παιδιά μας οι τρομοκράτες. Ή μήπως είναι;

Κάποια κοινωνία τους γέννησε. Τους ανέθρεψε. Κανείς δε είναι τρομοκράτης από γεννησιμιού του. Γίνεται. Γιατί;Μήπως η κοινωνία ήταν απούσα όταν την χρειαζόταν; Ήταν αδιάφορη για το αν υπάρχει η όχι; Τον έβαλε στο περιθώριο; Τον έκανε να την μισήσει, γιατί τον πλήγωνε με τη διαφθορά της; Με την αναξιοκρατία της. Με την κομματική ασυδοσία και τον ξύλινο λόγο της;

Δεν είναι παιδιά μας η τρομοκράτες. Ή μήπως είναι;

«Όλοι οι άνθρωποι, από τη φύση τους, λαχταρούν τη γνώση: Πάντες οι άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει», φωνάζει ο Αριστοτέλης. Πώς μπορεί κάποιος, που από τη ανθρώπινη φύση του ζητά να μάθει, να είναι κακός; Κάποιος που ζητά τη γνώση, ταυτόσημη με την ηθική και της αισθητική, να γίνεται, τρομοκράτης; Μήπως η κοινωνία του στέρησε την ανθρώπινη γνώση, την ανθρώπινη-ανθρωπιστική παιδεία, που, μόνο, αυτή προάγει την ανθρώπινη γνώση; Μια κοινωνία που αδιαφορεί για τα μέλη της, γιατί έχει αποδεχθεί το, αμερικανικής κατασκευής και προελεύσεως, σύνθημα του παγκοσμιοποιημένου κυνισμού: «φα’ τους πριν σε φάνε: get them before they get you». Μια τέτοια κοινωνία, θρέφει τη βία, στα στείρα σπλάχνα της. Την παντοειδή βία, που βιώνουμε όλοι στις μέρες μας. Μια πολιτεία που, ανοήτως, λησμόνησε της πολιτική της κληρονομιά και τη μαχητική της παράδοση του:

«εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης» και βυιοθέτησε το βλακώδες παγκοσμιοποιημένο σλόγκαν « αμύνεσθαι περί πάρτης».

Μια τέτοια πολιτεία, καταντά θηριοτροφείο μαζανθρώπων καταναλωτών. Μισών και μίζερων ανθρώπων, που τελικά την καταναλώνουν και την ίδια..Και οι κουκουλοφόροι και οι τρομοκράτες, νέοι άνθρωποι, στρεβλωμένοι από την αμάθεια, με το νεανικό τους αίμα να κοχλάζει και το λογικό τους σε χειμερία νάρκη, αντιδρούν με την αλόγιστη τυφλή βία, νομίζοντας πως, έτσι, θα αλλάξουν τον κόσμο, καταστρέφοντάς τον. Όμως δεν αλλάζει ο κόσμος, ούτε καταστρέφεται (αν αυτό επιθυμείτε) με τα δειλά, ανώνυμα χτυπήματα της κουκούλας και με την ανυπαρξία του λόγου, καλυμμένη κάτω από την δειλή ανωνυμία της βίας. Μπορεί, την πολιτική να την έχουν καταντήσει οι πολιτικατζήδες (υπάρχουν όμως και πολιτικοί) εκφυλισμένο διαχειριστικό εργαλείο και όργανο των κελευσμάτων της νέας τάξης πραγμάτων, αλλά αυτό δεν πολεμιέται με κουκουλοφόρους πυροβολισμούς. Μπορεί, αρκετοί πολιτικατζήδες (όχι πολιτικοί) να έχουν καταστεί υπηρέτες των νέο-ευρωπαίων Νεάντερνταλ, που φορούν και θέλουν να φορέσουν σε όλους μας το φαιό πουκάμισο του παγκοσμιοποιημένου ολοκληρωτισμού, όμως αυτό δεν το μάχεσαι με το φασισμό της παράλογης βίας και με το θυμωμένο, τυφλό ξέσπασμα, πάνω σε πράγματα και ανθρώπους. Μπορεί, η Νέα Οικονομική Ιδεολογία να περιθωριοποιεί τους ανθρώπους, να τους αλλοτριώνει, να τους αποξενώνει από τις αρχές και την ανθρωπιά τους,αλλά αυτό δεν το αντιμάχεσαι με την απανθρωπιά της κουκούλας και τη βδελυρότητα του κρυμμένου προσώπου. Μπορεί, οι πολίτες να εκφυλίστηκαν σε πανελοπολίτες, κανοναρχούμενοι και ποδηγετούμενοι από την τηλετύφλωση των γυάλινων ΜΜΕ (Μέσων Μαζικού Εξανδραποδισμού). Όμως, η απάντηση σ’ αυτό δεν είναι η καταστροφική μανία της κουκούλας, που, συνάμα, επιδιώκει τη γνωστοποίηση των κατορθωμάτων της, μέσω των ιδίων μέσων, που θέλει να αφανίσει. Με σημαίες και με ταμπούρλα, η ζωή τραβάει την ανηφόρα.

Με τα λάβαρά τους να ανεμίζουν έκαναν, πάντα, τους αγώνες τους οι Έλληνες.

Με καθαρά πρόσωπα, δήλωση ταυτότητας και ανάληψη προσωπικής ευθύνης, οι αγωνιστές αγωνίζονται, για ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Με την δύναμη του λόγου, που «κοκάλα δεν έχει και κοκάλα τσακίζει», πολεμούν οι μαχητές την παρακμή μιας πολιτείας, που δεν θέλει πολίτες. «Ο καθείς και τα όπλα του», λέει ο ποιητής. Μα αυτός, που για όπλο έχει την αλόγιστη, τυφλή, κουκουλωμένη βία, δεν είναι πολεμιστής. Δεν είναι αγωνιστής. Ούτε, καν, του δικού του άδικου, που θεωρεί δίκιο. Μαϊμουδίζοντας πολυπολιτισμικές παρλαπίπες, διανοουμενίζοντας, σπάζοντας, καίγοντας, λεηλατώντας, τρομοκρατώντας, πατώντας πάνω στο άδειο του κεφάλι, αγνοεί, γιατί ποτέ δεν του το μάθανε; Γιατί δεν θέλησε να το ακούσει Γιατί δεν το πιστεύει; (Όμως, δεν μπορεί, κάτι ανθρώπινο έχει κι αυτός μέσα του) πως ο άνθρωπος «δεν γεννήθηκε για να μισεί, αλλά για ν’ αγαπά μονάχα.»

Έτσι φωνάζει κατάμουτρα στον εξουσιαστή Κρέοντα η επαναστάτρια Αντιγόνη. Ξέμαθες πια ν’ αγαπάς. Και γεμίζεις το κενό της ύπαρξής σου, με την κτηνώδη βία. Ξαναβρές την ανθρωπιά σου, μέσα στην αγάπη για τον Άνθρωπο.Ξαναβρές τη νιότη σου μέσα στον αγώνα για το καλύτερο. Βγες από το περιθώριο της απελπισίας, που σε έχουν χώσει οι σύγχρονοι χαλασοχώρηδες. Σάρκωσε την οργή σου στον αγωνιστικό Λόγο και όχι στην παράλογη, τυφλή βία.

Η Βία δεν είναι η μαμή της ιστορίας. Και ξεγεννά ανάπηρα παιδιά.

Και σεις Κυβερνήτες και πολιτικοί ξαναβρέστε την πολιτική και ασκείστε την. Σταματήστε να ψηφοθηρείτε, αλαζόνες πολιτικατζήδες του ιδίου κομματικού συμφέροντος θεράποντες και υπηρετήστε το κοινόν συμφέρον των πολιτών και το συμφέρον της Πατρίδας.

Παντί, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩ, τρόπω!

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ του ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΑΝΕΥΛΑΒΗ (www.anevlavis.gr) από το zougla.gr