Βόμβες στα σχέδια της Ινδίας για την Βομβάη

H Βομβάη γνώριζε τα τελευταία χρόνια σημαντική οικονομική άνθηση, με τον τομέα των ακινήτων να αναπτύσσεται ταχύτατα προσελκύοντας διεθνείς επενδυτές. Η τεράστια αυτή πόλη της Ινδίας είχε μάλιστα φιλοδοξίες να εξελιχθεί σε διεθνές χρηματοοικονομικό κέντρο, ανταγωνιστικό στο Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη.

Οι πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις της Τεάτρης, κοντά στο χρηματιστήριο και στα πιο ακριβά ξενοδοχεία της πόλης, πιθανότατα θα βάλουν φρένο στα σχέδια αυτά.

Οι επιθέσεις πλήττουν σοβαρά την εικόνα της Βομβάης και ολόκληρης της Ινδίας, καθώς δίνουν την εικόνα μίας χώρας εκτός ελέγχου. Το πρώτο οικονομικό πλήγμα θα έρθει πιθανότατα στη μορφή της κάμψης του τουρισμού, αλλά το μεγαλύτερο ίσως να είναι η απομάκρυνση των επενδυτών.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι επιχειρήσεις της Wall Street είχαν πιστέψει στις προοπτικές του Μουμπάι και θέλησαν να ενισχύσουν την παρουσία τους στην πόλη αυτή, που διαθέτει ισχυρό ανθρώπινο κεφάλαιο, αλλά και έναν διεθνώς αναγνωρισμένο τομέα υπηρεσιών τεχνολογίας της πληροφορίας. Η Morgan Stanley δαπάνησε 425 εκατ. δολάρια για να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της JM Financial, κοινοπραξίας που είχε ιδρύσει με ινδική εταιρεία.

Οι Goldman Sachs και Merrill Lynch επίσης προώθησαν δικές τους ανεξάρτητες δραστηριότητες. Η πιστωτική κρίση ωστόσο τις ανάγκασε να προβούν σε περικοπές του δυναμικού τους στην Ινδία.

Ισχυρό πλήγμα δέχθηκε και ο τομέας των ακινήτων με τις τιμές των ακινήτων στη Βομβάη τον Οκτώβριο να είναι μειωμένες κατά 20% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2007. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις και το κλίμα αστάθειας, που δημιουργείται, έρχονται να επιδεινώσουν περαιτέρω την κατάσταση.

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Ο φαύλος κύκλος της οικονομικής κρίσης (μισθοί - κατανάλωση)

Tα τελευταία δέκα χρόνια η εξέλιξη των μισθών δεν ήταν ανάλογη των ρυθμών ανάπτυξης. Το αντίθετο συνέβη. Το ποσοστό των μισθών επί του ΑΕΠ μειώθηκε, ενώ παράλληλα αυξήθηκε το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων. Σύμφωνα με την παγκόσμια έκθεση της ILO, η ψαλίδα των μισθών άνοιξε περισσότερο τα τελευταία χρόνια στα δύο τρίτα των χωρών που εξετάστηκαν. Η Γερμανία και Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανήκουν στις χώρες εκείνες που διευρύνθηκε το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Αντίθετα, Γαλλία και Ισπανία κατάφεραν τα τελευταία χρόνια να μειώσουν τις διαφορές μεταξύ υψηλών και χαμηλών εισοδημάτων.

Kαι τώρα με την οικονομική κρίση τι γίνεται; Η εμπειρία των τελευταίων ετών καταδεικνύει ότι οι μισθοί των εργαζομένων πλήττονται περισσότερο σε σύγκριση με το ΑΕΠ από τις οικονομικές κρίσεις. Eτσι μια υποχώρηση του ΑΕΠ κατά μία ποσοστιαία μονάδα ισοδυναμεί με την μείωση των μισθών κατά 1,5%. Εάν η αντιστοιχία αυτή επιβεβαιωθεί και στην παρούσα κατάσταση, θα έχουμε σαφή επιδείνωση της κρίσης, εκτιμά η Μανουέλα Τομέι, οικονομολόγος της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) και διευκρινίζει: «Εάν οι εργαζόμενοι έχουν στη διάθεσή τους λιγότερα χρήματα προκειμένου να αγοράσουν αγαθά ή υπηρεσίες τότε η κατανάλωση θα σημειώσει υποχώρηση. Και η μείωση της κατανάλωσης θα οξύνει ακόμη περισσότερο την κρίση και θα καθυστερήσει την πορεία προς την ανάκαμψη. Δεν απορρίπτουμε σε καμία περίπτωση την αναγκαιότητα επενδύσεων για την έξοδο από την κρίση. Αλλά νομίζουμε ότι η εισοδηματική πολιτική διαδραματίζει μεγαλύτερο ρόλο στην επιτυχή διαχείριση της κρίσης».

DEUTSCHE WELLE

Η φούσκα της ιδιοκατοίκησης ανά τον κόσμο

Ένα αυτοκίνητο και ένα σπίτι. Αυτό ονειρεύονται οι χιλιάδες μετανάστες που φτάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε χώρες με κουλτούρα της ιδιοκτησίας όπως είναι η Ισπανία. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Το ίδιο όνειρο έχουν πολίτες με χαμηλά εισοδήματα, που τα τελευταία χρόνια εκπλήρωσαν το όνειρο της ιδιοκτησίας, χάρη στους χαλαρούς όρους με τους οποίους πήραν δάνεια. Το νοίκι πέρασε σε δεύτερη μοίρα, μόνο για ανθρώπους που ήθελαν μια προσωρινή κατοικία, όπως είναι οι νέοι, οι πρόσφατα διαζευγμένοι και οι «φρέσκοι» μετανάστες.

Αλλά αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας ή της Βρετανίας ξυπνούν απότομα από το όνειρο της αγοράς ενός σπιτιού. «Το όνειρο ήταν στην πραγματικότητα εφιάλτης», λέει ο Ουίλιαμ Γκούτζμαν, διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Δημοσιονομίας του Γέιλ. Η κουλτούρα της ιδιοκτησίας είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ισπανία (με ποσοστό 82% επί του συνόλου), στην Ιρλανδία (79%) και στην Ελλάδα (74%), ενώ το αντίθετο συμβαίνει στη Γαλλία (56%), τη Γερμανία (51%) και την Ολλανδία (54%). Όσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μπους έθεσε εξαρχής ως πρώτη προτεραιότητα την επίτευξη μιας «κοινωνίας των ιδιοκτητών».

Αλλά η «κοινωνία των ιδιοκτητών» αποδείχθηκε φιάσκο. Στις αρχές του 2007, το 69,1% των Αμερικανών ζούσαν σε ιδιόκτητο σπίτι. Σήμερα, το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί σε 67,8% και η πτώση αυτή είναι η μεγαλύτερη της τελευταίας εικοσαετίας.

Αυτοί που αγόρασαν περισσότερα σπίτια τα τελευταία χρόνια ήταν οι μειονότητες, και κυρίως οι Ισπανόφωνοι και οι Ασιάτες. Οι μισοί από αυτούς είχαν πέρυσι δικό τους σπίτι, αλλά με την κρίση των ενυπόθηκων δανείων υψηλού ρίσκου (subprimes) πολλοί πρέπει τώρα να τα εγκαταλείψουν. Αυτό εξηγεί την τεράστια αύξηση των ενοικίων. Το κέντρο μελετών του Χάρβαρντ είχε προβλέψει ότι από το 2005 ως το 2015 θα υπήρχαν 1,8 εκατομμύρια επιπλέον ενοικιαζόμενα σπίτια, αλλά ο αριθμός τους έχει υπερβεί ήδη το 1,5 εκατομμύριο. «Σε όλες τις πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών παρατηρείται μια δραματική πτώση των τιμών, από 10% ως 20%», λέει ο Γκούτζμαν. «Καλιφόρνια, Φλόριντα, Τέξας, Νέα Υόρκη. Η κατοικία δεν αποτελεί πλέον την καλύτερη επένδυση».

Η κρίση αυτού του κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου ξεκίνησε στις ΗΠΑ, αλλά «κτύπησε» και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, κυρίως στην Ισπανία, την Ιρλανδία και τη Βρετανία. Η πτώση των τιμών κατά 15% επιτρέπει μόνο σε 600.000 άτομα να αγοράσουν σπίτι. Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι η ζήτηση ενοικιαζόμενων αυξήθηκε κατά 50% μέσα σε ένα μόνο χρόνο. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, 1,6 εκατομμύρια Βρετανοί ηλικίας 18 ως 40 ετών καταφεύγουν στο νοίκι.

Όπως λέει ο βρετανός οικονομολόγος Σάιμον Ρούμπινσον, «οι τράπεζες δεν έφτασαν να δώσουν δάνεια με εξόφληση σε 50 χρόνια, όπως έγινε στην Ισπανία, αλλά οι όροι ήταν κι εδώ πολύ χαλαροί», τονίζει. «Όχι μόνο μείωσαν τα επιτόκια, αλλά χρηματοδοτούσαν το 100% της αξίας του ακινήτου, που τώρα μειώνεται. Όλα αυτά οδήγησαν σε μια ανατροπή. Οι τράπεζες δεν θέλουν να παίρνουν ρίσκα».

Το νοίκι αρχίζει πλέον να αποτελεί τη λύση και στην Ισπανία. Οι αγοραπωλησίες μειώθηκαν κατά 50% μέσα σε ένα χρόνο και ο αριθμός των κατοικιών που δεν μπορούν να πουληθούν έφτασε τις 675.000. Σε αυτές πρέπει να προστεθούν οι κατοικίες που αγοράστηκαν για να πουληθούν σε μια δεύτερη φάση. Υπολογίζεται ότι στην Ισπανία υπάρχουν σήμερα 1 με 1,5 εκατομμύριο κενά διαμερίσματα. Και πολλοί είναι εκείνοι που μετάνιωσαν που αγόρασαν. Η Έλενα Ράμος, για παράδειγμα, διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε πλέον να πληρώνει τη μηνιαία δόση των 1.147 ευρώ για το διαμέρισμα που αγόρασε πέρυσι στη Βαρκελώνη αντί 240.000 ευρώ. Έχει έναν ακαθάριστο μισθό 900 ευρώ το μήνα, μια σύνταξη 200 ευρώ από τον πρώην άνδρα της και δύο παιδιά να μεγαλώσει. Όταν η τράπεζα της πρότεινε να ακυρωθεί το δάνειο και να μείνει σε σπίτι με νοίκι 550 ευρώ, δέχθηκε αμέσως.

EL PAIS (Ισπανίας)

Διάσωση Citigroup

Το 1997 όταν ο τότε διευθύνων σύμβουλος της Citigroup Σάντι Γουέιλ, συμφώνησε στην ανταλλαγή μετοχών αξίας 70 δισ. δολαρίων με την Travelers ενημέρωσε επί του θέματος τον υπουργό Οικονομικών, Ρόμπερτ Ρούμπιν, ο οποίος γύρισε και τον ρώτησε: «Μήπως αγοράζετε την κυβέρνηση;», αναφερόμενος χαρακτηριστικά στο μέγεθος της Citigroup.

Ένδεκα χρόνια αργότερα, οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Η Citigroup έλαβε χθες ένα άκρως γενναιόδωρο πακέτο διάσωσης: 20 δισ. δολάρια σε κεφάλαιο πέραν των 25 δισ. δολαρίων που έχει ήδη υποσχεθεί να διαθέσει το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών, μαζί με εγγυήσεις της Φέντεραλ Ριζέρβ για ριψοκίνδυνο ενεργητικό αξίας 306 δισ. δολαρίων για μία δεκαετία.

Το μάνατζμεντ και το διοικητικό συμβούλιο της Citigroup θα παραμείνουν στις θέσεις τους και η τράπεζα δεν πρόκειται να προβεί σε σημαντικές αλλαγές ως αντάλλαγμα για το κυβερνητικό πακέτο διάσωσης.

Πρόκειται για το είδος της -χωρίς δεσμεύσεις- οικονομικής στήριξης που όλα τα στελέχη της Wall Street θα επιθυμούσαν. Αθετεί επίσης κάποιες από τις κατευθυντήριες γραμμές που έχει θέσει η κυβέρνηση για τέτοιου είδους παρεμβάσεις, παρά το γεγονός ότι η Citigroup ανέλαβε περισσότερο κίνδυνο σε νομισματικούς όρους απ' ό,τι η Lehman Brothers και η Bear Stearns από κοινού. Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που η αμερικανική κυβέρνηση παρενέβη ή εκλήθη να παρέμβει για την αντιμετώπιση προβλημάτων της Citigroup.

Η επιτυχία της τράπεζας για την εξασφάλιση κυβερνητικής βοήθειας οφείλεται τόσο στον Ρούμπιν, υπουργού Οικονομικών επί κυβερνήσεως Κλίντον και στον παρασκηνιακό μεσάζοντα της Citigroup Νίκολας Κάλιο που ασκούσε επιρροή στους Ρεπουμπλικάνους. Η ύπαρξη της Citigroup στη σημερινή μορφή της έχει να κάνει με τις προσπάθειες του Ρούμπιν ο οποίος αποφάσισε να καταργήσει το Νόμο Glass-Steagall, κίνηση που άνοιξε το δρόμο στη Citigroup να εξελιχθεί σε τεράστιο χρηματοοικονομικό όμιλο που όχι μόνο μπορούσε να δανείζει χρήματα σε καταναλωτές και χρηματοοικονομικούς ομίλους αλλά και να δημιουργεί περίπλοκα χρηματοοικονομικά προϊόντα, όπως ακριβώς και οι επενδυτικές τράπεζες.

Τεχνικά, η Citigroup αγόρασε τον ασφαλιστικό όμιλο Travelers προτού ακόμη της το επιτρέψει ο Νόμος αφού η συγχώνευση έγινε το 1997 και ο Νόμος Glass-Steagall, που απαγόρευε τέτοιου είδους συγχωνεύσεις έπαψε να ισχύει δύο έτη αργότερα. Το γεγονός και μόνο ότι επετράπη στη Citigroup να προχωρήσει στη συμφωνία αποτελεί απτή απόδειξη της τεράστιας επιρροής της στην Ουάσιγκτον.

από την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Η εξέλιξη των blog

Προτού καν ενηλικιωθεί η εγχώρια μπλογκόσφαιρα, το ’ριξε στην εσωστρέφεια… Μια πρόσφατη έρευνα για την πολιτική κουλτούρα των Ελλήνων μπλόγκερ (περιοδικό Monthly Review και VPRC) και κάποιες μετρήσεις των δημοφιλέστερων μπλογκ–στόχων κρατούν αναμμένες τις συζητήσεις. Οι οποίες συζητήσεις, οντολογικές, φαινομενολογικές, επιστημολογικές, ψυχαναλυτικές, ουδέποτε έπαψαν, από το καλοκαίρι του 2007.

Ουσιαστικά, λίγο πριν από το καλοκαίρι του ’07 τα μπλογκ ανακαλύφθηκαν από τα παραδοσιακά μίντια κι άρχισε το hype: η υπερεπένδυση, η υπερερμηνεία, η υπερκατανάλωση. Δικτυακά αναλφάβητοι και τεχνοσπασίκλες μίγδην διείδαν στα μπλογκ έναν μιντιακό Μεσσία, που έδινε φωνή τους πολίτες, μετασχημάτιζε τη δύσθυμη δημοκρατία, αναδιένειμε ισχύ. Μπλόγκερ έσπευσαν στα μικρόφωνα και στις κάμερες, έγιναν κόλουμνιστ, σπίκερ, ευθυμογράφοι, διδάσκοντες σε σχολές, σύμβουλοι σε κόμματα. Εμφανίστηκε νέο επάγγελμα: μπλόγκερ.

Ενάμιση χρόνο μετά τις βουβές διαδηλώσεις, τα μπλογκ στοχάζονται τους εαυτούς τους. Κάποιοι μυκτηρίζουν τον λαϊκισμό, την ανωνυμογραφία και τον υποκειμενισμό· κάποιοι άλλοι λοιδορούν τις μετρήσεις και τις μεθοδολογίες· άλλοι συνεχίζουν να μπλογκάρουν σαν να μην τρέχει τίποτε… Ωστόσο, κάτι έχει αλλάξει πράγματι.

Κατ’ αρχάς έχει αυξηθεί ο αριθμός των μπλογκ, έχουν αυξηθεί οι αναγνώστες, έχει αυξηθεί η εμβέλεια, έχει σωρευτεί άφθονο περιεχόμενο και σωρεύεται καθημερινά. Κι έχουν διαμορφωθεί φυσιογνωμίες, στυλ, είδη. Σύμφωνα με τις μετρήσεις επισκέψεων, τα πιο πολυσύχναστα μπλογκ είναι τα δημοσιογραφικού ή παραδημοσιογραφικού περιεχομένου, τα οποία συγκροτούνται με πλήθος αναδημοσιεύσεων από τον Τύπο, με την προσθήκη παραπολιτικών, κουτσομπολιών, μικρολιβέλων – στη πλειονότητά τους ανωνυμογραφήματα.

Η μέθοδος μετρήσεως αμφισβητείται, αλλά γεγονός παραμένει ότι στο τρέχον Top 50 των ελληνόφωνων μπλογκ λίγα είναι τα λεγόμενα ποιοτικά, όσα θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τις δάφνες του Νέου Μέσου, της Νέας Δημοσιογραφίας, της Δημοσιογραφίας των Πολιτών κ.ο.κ. Γεγονός είναι επίσης ότι τη δυναμική του νέου μέσου έσπευσαν πολύ γρήγορα να εκμεταλλευτούν δημοσιογράφοι των «παλαιών μέσων», χαμηλού δυναμικού και αισθητικής, πολιτικοί ξύλινης γλώσσας, πικραμένοι και φανατικοί – το εν γένει οικοσύστημα της εγχώριας δημοκρατίας. Αλλά είπαμε: Το νέο μέσο είναι δημοκρατικό.

Η κατάληψη της μπλογκόσφαιρας από αδαείς ως προς τη γλώσσα του μέσου και την αισθητική του, και από λαϊκιστικό–εντυπωσιοθηρικό περιεχόμενο, δίνει τον τόνο – αν όχι τον κυρίαρχο, πάντως ισχυρό. Εφόσον συνεχιστεί αυτή η τάση, με σαφείς εμπορικές βλέψεις, ο χαρακτήρας της ελληνομπλογκόσφαιρας θα αλλάξει ριζικά: Θα μοιάσει με τα φθίνοντα σήμερα λαϊκά κανάλια και ταμπλόιντ. Μιλάμε πάντα για τα πιο πολυσύχναστα μπλογκ.

Στην άλλη όχθη, πιθανόν να παραμείνουν ολίγοι, εκλεκτοί, μα οπισθοφύλακες, με λίγες επισκέψεις, οι πρωτοπόροι, όσοι έχτισαν την κρίσιμη μάζα της μπλογκόσφαιρας, συνεισφέροντας ουσιώδες περιεχόμενο, φρέσκια γλώσσα, σύγχρονες φόρμες, προσωπικά στυλ. Αυτή η γενιά των πρωτοπόρων ίσως βγάλει (έχει αρχίσει ήδη…) και τα πρώτα επαγγελματικά στελέχη για τα δικτυακά μέσα δεύτερης και τρίτης γενιάς.

Η εσωστρεφής, μάλλον η αναστοχαστική, διάθεση αφορά ακριβώς αυτούς τους πιο «προχωρημένους» μπλόγκερ, όσους η έρευνα Monthly Review/VPRC βρίσκει τώρα σε δεσπόζουσα θέση: Ανώτερης εκπαίδευσης, με υψηλή εξοικείωση στο δίκτυο και στα νέα μέσα, αριστεροί και σκεπτικιστές, αναγνώστες εφημερίδων. Αυτοί οι σοφιστικέ μπλόγκερ συγκροτούν ήδη μια κοινότητα γραφιάδων και αναγνωστών, αλληλοανθολογούνται, «μπαζάρουν», δηλαδή προτείνουν και προβάλλουν τα πιο προκλητικά κείμενα εγχώριας και διεθνούς παραγωγής, συχνά προσφέρουν συναρπαστικούς σχολιασμούς στα μπλογκ ή στα ανθολόγια (λ.χ. στο buzz.reality-tape.com).

Τα μέλη τούτης της ελίτ, δημιουργοί και αναγνώστες, ιδρυτές και λειτουργοί της φαντασιακής μπλογκοκοινότητας, πιθανότατα θα είναι οι πρώτοι που θα εγκαταλείψουν το μαζικό τετριμμένο μπλόγκινγκ, για να μεταπηδήσουν στο Επόμενο Μέσο, στο Web 3.0, στο Web ν+1. Μάλλον, το Επόμενο Μέσο θα το υλοποιήσει και στελεχώσει η γενιά των τωρινών εφήβων, ψηφιακή – δικτυακή από τα γεννοφάσκια, που ελάχιστα ενδιαφέρεται για το παρόν μπλόγκινγκ και συγκινείται περισσότερο με τα δικτυακά RPG, με τη φαντασία σε πρώτο ρόλο.

Εως ότου δούμε όμως το Επόμενο Μέσο τα μπλογκ θα παρέχουν δυνατότητες και δυναμικό για ανανέωση: Της έκφρασης, της πρόζας, της επικοινωνίας, της κυκλοφορίας ιδεών.

(Άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ηλεκτρονική πρόσβαση σε πρωτότυπα ιστορικά έργα

Η «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, η 9η Συμφωνία του Μπετόβεν, «Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι» του Βερμέερ, η Magna Carta, φωτογραφίες από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, απέχουν μόλις ένα κλικ από τις οθόνες των υπολογιστών, μετά τη λειτουργία της ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης με έργα της ευρωπαϊκής κληρονομιάς σε ψηφιακή μορφή.

Η Europeana ( www.europeana.eu ) προσφέρει πρόσβαση σε πολλές γλώσσες σε 2 εκατομμύρια βιβλία σε ψηφιακή μορφή και άλλα έργα πολιτιστικής και ιστορικής αξίας, τα οποία υπάρχουν σε περισσότερα από 1.000 ιδρύματα στις 27 χώρες μέλη της Ε.Ε.

"Η Europeana προσφέρει ένα ταξίδι στο χρόνο, πέραν των συνόρων και σε νέες ιδέες για το τι είναι ο πολιτισμός μας. Επιπλέον συνδέει τους ανθρώπους με την ιστορία τους και, μέσω διαδραστικών σελίδων και εργαλείων, και μεταξύ τους", σημειώνει η Επίτροπος που είναι αρμόδια για την Κοινωνία της Πληροφορίας Βίβιαν Ρέντινγκ.

Από περισσότερα από 10 εκατομμύρια κλικ την ώρα κατακλύστηκε η Europeana, που έως το 2010 εμπλουτίζεται με 10 εκατομμύρια έργα.

Reuters

Άσκοπα μας πάει στη Χάγη η FYROM

«Είναι από άσκοπη έως αντιπαραγωγική αυτή η ενέργεια. Και συνιστά βεβαίως μια εσφαλμένη τακτική έναντι της Ελλάδας. Και αυτό για τρεις λόγους: πρώτον, είναι αμφίβολο εάν το Διεθνές Δικαστήριο κάνει δεκτή την προσφυγή, και αυτό γιατί το δικαστήριο είναι διστακτικό όταν πρόκειται για διμερή ζητήματα που αφορούν στην ερμηνεία διμερών συμφωνιών.

Δεύτερο, ακόμη και εάν η Χάγη κάνει δεκτή την προσφυγή, η ελληνική πλευρά θα φέρει τα δικά της επιχειρήματα. Οπως διαφαίνεται από τις πρώτες αντιδράσεις, η Ελλάδα θα υποστηρίξει ότι πρώτη η FYROM παραβίασε συγκεκριμένους όρους της συμφωνίας και νομίζω ότι θα είναι δύσκολο για το Διεθνές Δικαστήριο να εκδώσει μια σαφή απόφαση.

Και τρίτο, ακόμη και εάν αρχίσει η διαδικασία αυτή θα απαιτηθούν χρόνια -νομίζω τουλάχιστον τρία- μέχρι να βγει η απόφαση. Πρόκειται για σφάλμα τακτικής», τονίζει ο γερμανός αναλυτής της Tageszeitung και της Le Monde Diplomatique, Νιλς Καντρίτσκε, σχολιάζοντας στη Deutsche Welle την προσφυγή της κυβέρνησης Γκρουέφσκι στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ο Καντρίτσκε χαρακτηρίζει ολέθρια τη γραμμή του πρωθυπουργού Γκρουέφσκι, δεν κατανοεί γιατί τα Σκόπια επιμένουν στη χρήση συμβόλων από την αρχαία Μακεδονία (στη φωτογραφία κυβερνητικό κτήριο στα Σκόπια με αγάλματα αρχαίου κλέους), και εκτιμά ότι «η στάση των ΗΠΑ στο ζήτημα του ονόματος δεν θα προσεγγίσει σημαντικά τη θέση της Ελλάδας. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση θα ασκεί παρασκηνιακά λιγότερες πιέσεις, σε σύγκριση με την κυβέρνηση Μπους».

Deutsche Welle