Πού είναι η Ευρώπη στο G20 ??

Όταν ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα επισκεφθεί την ερχόμενη εβδομάδα το Λονδίνο, θα διαπιστώσει την απουσία μιας μεγάλης δύναμης από τη σύνοδο G20: της Ευρώπης. Τόσο στο Πεκίνο όσο και στην Ουάσινγκτον, ακούει κανείς όλο και περισσότερο G2 αντί για G20. Και G2 σημαίνει ΗΠΑ και Κίνα. Η Ευρώπη δεν περιλαμβάνεται στην εξίσωση.

Πέντε από τους 20 ηγέτες που θα παραστούν στη σύνοδο θα είναι Ευρωπαίοι, εκπροσωπώντας τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, την Ιταλία και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Το όλον θα είναι όμως λιγότερο από το άθροισμα των μερών. Θα υπάρχουν πολλοί Ευρωπαίοι, αλλά όχι Ευρώπη.

Ο Γκόρντον Μπράουν είπε αυτή την εβδομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να ηγηθεί του πλανήτη στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσεων στην κρίση. Ακόμη κι αν αυτό είναι αλήθεια, γράφει στην «Guardian» ο Βρετανός ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας, η Ευρώπη χαρακτηρίζεται από την παταγώδη αποτυχία της να βρει αυτές τις λύσεις.

Τόσο η Κίνα όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υιοθετήσει μαζικά οικονομικά πακέτα. Η Ευρώπη, αντίθετα, συνεισφέρει στο γεύμα με ψίχουλα. Ο Γάλλος οικονομολόγος Νικολά Μπαβερέζ υπολόγισε ότι το οικονομικό πακέτο της Ευρώπης ισοδυναμεί με το 1,5% του ΑΕΠ, έναντι 12% για το πακέτο των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκτός του ότι συνεισφέρουν τόσο λίγο, οι Ευρωπαίοι επιδίδονται και σε δύο άλλες συνηθισμένες δραστηριότητες: τσακώνονται για το ποιος θα πάρει ποια ακριβώς ψίχουλα και τα βάζουν με την «κακή» Αμεριική.

Ο Γερμανός οικονομολόγος Κρίστοφ Σμιτ για παράδειγμα, ένας από τους πέντε «σοφούς» που συμβουλεύουν τη γερμανική κυβέρνηση, κατηγορεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι διογκώνουν το εθνικό τους χρέος και ότι μπορεί να προκαλέσουν αύξηση του πληθωρισμού τυπώνοντας χρήματα. Η κριτική αυτή είναι ενδεχομένως σωστή. Την ίδια στιγμή, όμως, η Γερμανία περιμένει από την Αμερική να ενισχύσει την εξαγωγική της βιομηχανία δαπανώντας αυτά τα επιπλέον δολάρια. Με άλλα λόγια, δαγκώνει το χέρι που την ταϊζει.

Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν αφορά ούτε καν όλους τους Ευρωπαίους. Η Γαλλία παραβιάζει ανοιχτά τους κανόνες ανταγωνιστικότητας στο εσωτερικό της ενιαίας αγοράς. Οσο για τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Το μόνο που κάνουν οι πλούσιοι συγγενείς τους είναι να παρεμβαίνουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ζητώντας να τους χορηγηθεί μεγαλύτερη βοήθεια.

Το ταξίδι του Ομπάμα, που θα συνεχιστεί στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και στη συνέχεια στη σύνοδο Ε.Ε.-ΗΠΑ στην Πράγα, θα έχει επίσης ως αντικείμενο την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας. Αλλά σε ό,τι αφορά τους τομείς αυτούς, το μοναδικό κεφάλαιο στο οποίο οι Ευρωπαίοι επιδεικνύουν κάποια ενότητα είναι το Ιράν. Σε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που περιλαμβάνονται στην ατζέντα του Ομπάμα -Αφγανιστάν, Πακιστάν, σχέσεις με Ρωσία και Κίνα, πυρηνικά όπλα- δεν υπάρχει Ευρώπη. Υπάρχουν μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες.

Αντίθετα με τον προκάτοχό του, ο Ομπάμα είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί με μια πιο ισχυρή, πιο ενωμένη Ευρώπη. Αλλά, δεν μπορεί να συνεργαστεί με κάτι που δεν υπάρχει.

Πηγή: The Guardian

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Πλησιάζει η ώρα που θα πρέπει να κάνουμε κάτι για την μητέρα όλων μας ... την ΓΗ μας. Για να καταλάβετε πόσο μοναδικός είναι πάρτε το πιο δυνατό τηλεσκόπιο όλων των εποχών και ψάξτε να βρείτε στο σύμπαν άλλον φιλόξενο πλανήτη...... δυστυχώς είναι μονάκριβος. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την βλακεία που μας δέρνει και τον καταστρέφουμε καθημερινά. Ας ξεκινήσουμε με την άσκηση που πρέπει να κάνουμε όλοι αύριο στις 20:30 και να το κάνουμε καθημερινότητα και τρόπο ζωής μειώνοντας τις καθημερινές μας ενεργειακές ανάγκες.

Κοινωνικά δίκτυα και διαφάνεια

Το Yelp.com, μία από τις πιο γνωστές ιστοσελίδες στην οποία οι χρήστες μπορούν να γράψουν κριτικές για μέρη που επισκέπτονται, προκαλεί παράπονα από τις επιχειρήσεις που φιλοξενούνται στην υπηρεσία. Η ανάπτυξη της ιστοσελίδας στηρίζεται στη δημιουργία μιας συμπαγούς διαδικτυακής κοινότητας που συνεισφέρει εντατικά με περιεχόμενο και κριτικές, ωστόσο η διαφάνεια της τίθεται σε αμφισβήτηση, με τις επιχειρήσεις αλλά και πολλούς καταναλωτές να προσπαθούν να κατανοήσουν πώς ακριβώς λειτουργεί.

Μάλιστα, από τη στιγμή που υπηρεσίες όπως το Yelp αλλά και κοινωνικά δίκτυα όπως το Facebook, το Twitter και το MySpace γνώρισαν την απότομη άνθιση των τελευταίων ετών, το φαινόμενο εντάθηκε. Η εύρεση της ιδανικής ισορροπίας μεταξύ των στοιχείων που υποστηρίζουν την ύπαρξη και ανάπτυξη τους, αλλά και η διατήρηση της βάσης χρηστών, πιθανόν μέσα από βελτιωμένα κανάλια επικοινωνίας, θα προσδιορίσουν κατά πόσο θα εξακολουθήσουν να χαρακτηρίζονται από ζωντάνια και κερδοφορία.

Κάποιοι αναρωτιούνται γιατί πολλές από τις κριτικές των χρηστών εξαφανίζονται μυστηριωδώς από τις σελίδες του Yelp. Η Λέσλι Ταγκόρντα, ιδιοκτήτρια εταιρείας web design παρατήρηση ότι πολλές κριτικές για την επιχείρηση της εξαφανίστηκαν τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτό της προκαλεί ανησυχία, αφού όσο περισσότερες κριτικές, τόσα περισσότερα τηλεφωνήματα μπορεί να δεχθεί από πιθανούς πελάτες, όπως εξήγησε η ίδια.

Κατόπιν επικοινωνίας με την ίδια την εταιρεία, της εξήγησαν ότι πολλές κριτικές ενδέχεται να σβηστούν από ένα αυτοματοποιημένο πρόγραμμα που φιλτράρει όσες δε θεωρούνται αξιόπιστες. Αν και αρχικά η απάντηση της εταιρείας την ικανοποίησε, η Ταγκόρντα εξακολουθεί να μην αισθάνεται άνετα με τους σκοπούς που εξυπηρετεί η υπηρεσία. «Πιστεύω ότι θα πρέπει να είναι πιο ξεκάθαροι σχετικά με τον τρόπο που δημοσιεύονται οι κριτικές αλλά και τι συμβαίνει με τις κακές κριτικές».

Ο διευθύνων σύμβουλος του Yelp, Τζέρεμι Στόπελμαν, υπεραμύνθηκε του τρόπου που το Yelp σταματάει τη δημοσίευση κάποιων κριτικών, αναφέροντας ότι αν η εταιρεία παρήχε λεπτομερή εξήγηση της διαδικασίας, οι χρήστες θα έβρισκαν τρόπο να την παρακάμψουν. Ο ίδιος αναγνώρισε ότι αυτή η τακτική μπορεί να προκαλέσει έκπληξη και προβληματισμό σε πολλές επιχειρήσεις. Κάποιες εξηγήσεις μπορεί κάποιος να βρει στο αντίστοιχα των «Συχνών Ερωτήσεων» της ιστοσελίδας, ωστόσο δεν κατευθύνονται όλοι οι χρήστες εκεί. «Θα πρέπει να το κάνουμε τόσο κατανοητό ώστε όλοι να καταλάβουν ότι αυτό θα συμβαίνει», εξηγεί ο Στόπελμαν, επισημαίνοντας ότι τέτοιες συμπεριφορές είναι ως ένα βαθμό κατανοητές, αφού το περιεχόμενο παράγεται εξ' ολοκλήρου από τους χρήστες-καταναλωτές, οι οποίοι είναι συχνά απρόβλεπτοι.

Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχονται να προστεθούν και αναφορές σε μέσα ενημέρωσης σχετικά με την απόκρυψη αρνητικών κριτικών, ή την καλύτερη προβολή αντίστοιχων θετικών, με χρηματικό αντάλλαγμα. Το Yelp ωστόσο αντικρούει τις κατηγορίες λέγοντας ότι πρόκειται για παρεξήγηση. Σε μια προσπάθεια εξομάλυνσης αυτής της κατάστασης, η ιστοσελίδα αφιερώνει πλέον περισσότερες πηγές στην ερμηνεία των δραστηριοτήτων της. Πρόσφατα μάλιστα προχώρησε σε αναπροσαρμογή του περιεχομένου του προφίλ της εταιρείας, προσθέτοντας μία λίστα δέκα πραγμάτων που οι επισκέπτες θα πρέπει να γνωρίζουν για την υπηρεσία.

Το Yelp δεν είναι η μόνη ιστοσελίδα κοινωνικού περιεχομένου που έρχεται αντιμέτωπη με θέματα διαφάνειας. Το Facebook πρόσφατα βρέθηκε να κατηγορείται από χιλιάδες χρήστες του για παραβίαση της ιδιωτικότητας του περιεχομένου που ανεβάζουν οι χρήστες, μετά από αλλαγή των Όρων Χρήσης της υπηρεσίας, σύμφωνα με τους οποίους το Facebook αποκτούσε πλήρη έλεγχο στο περιεχόμενο των μελών του. Τελικά, υπό τις πιέσεις των ίδιων των χρηστών του και της έκτασης που έλαβε το θέμα στα μέσα ενημέρωσης, ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ, εκ των ιδρυτών της υπηρεσίας, διαβεβαίωσε τους χρήστες ότι το Facebook δεν έχει κανένα έλεγχο στο περιεχόμενο των χρηστών αλλά και ότι δεν θα άλλαζε τους όρους χρήσης του.

Το ζήτημα της διαφάνειας ανάγεται σε μείζονος σημασίας για πολλές ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ειδικά από τη στιγμή που αναζητούν τρόπους να δημιουργήσουν έσοδα. Τι ποσοστό της πληροφορίας σχετικά με τους χρήστες μπορούν να διαθέσουν στις διαφημιστικές χωρίς να προκαλέσουν αντιδράσεις; Φυσικά, δεν μπορεί να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι από αυτή την ιστορία. Η Λι Ρέινι, του Ινστιτούτου Pew στις ΗΠΑ, θεωρεί ότι τα κοινωνικά δίκτυα στο Web περνούν τη φάση των δοκιμών και λαθών, ελπίζοντας να καταλήξουν σε ένα μοντέλο που θα δεχθούν όχι μόνο οι χρήστες, αλλά και οι μέτοχοι.

Associated Press και ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Θα επανέλθει το δολλάριο στην αναφορά σε απόθεμα χρυσού?

Η παγκόσμια οικονομία ζει εδώ και δεκαετίες με βάση τον κανόνα του δολαρίου, γεγονός που επέτρεψε στις ΗΠΑ να συσσωρεύσουν «ελλείμματα χωρίς δάκρυα», αλλά κανείς δεν ζητά την επιστροφή στον κανόνα του χρυσού.

ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ την κρίση

Όλα θα πάνε καλά στις αρχές Απριλίου, στο Λονδίνο, στη σύνοδο G20. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, μαζί με τους διοικητές των κεντρικών τραπεζών, θα φορέσουν ένα πλατύ χαμόγελο στην αναμνηστική φωτογραφία, διαβεβαιώνοντας ότι είναι ενωμένοι μπροστά στην κρίση. Όλοι ξέρουν ότι η δημοσιοποίηση οποιασδήποτε διαφωνίας θα θέσει σε κίνδυνο την ανάκαμψη. Αντιμέτωπος στη χώρα του με τον κίνδυνο κοινωνικής έκρηξης, κανείς ηγέτης δεν θα ρισκάρει να κάνει το λάθος. Τα προσχήματα λοιπόν θα σωθούν.

Ενας λόγος ακόμη να είμαστε αισιόδοξοι, γράφει ο Πιερ-Αντουάν Ντελομέ στη «Monde», είναι ότι η G20 δεν πρόκειται να ασχοληθεί με επίμαχα ζητήματα. Η οργάνωση του Διεθνούς Νομισματικού Συστήματος, για παράδειγμα, δεν βρίσκεται καν στην ημερήσια διάταξη. Περίεργη παράλειψη για μια σύνοδο που ο Νικολά Σαρκοζί έχει χαρακτηρίσει «νέο Μπρέτον Γουντς»: η επανίδρυση του ΔΝΣ βρισκόταν στην καρδιά των συμφωνιών του Ιουλίου του 1944.

Περίεργη παράλειψη, αν λάβει κανείς υπόψη τη νομισματική σύγχυση που επικρατεί αυτή τη στιγμή. Τα νομίσματα των χωρών της ανατολικής Ευρώπης έχουν αποσυντονιστεί, το γεν έχει απογειωθεί, η λίρα έχει βυθιστεί, το δολάριο είναι μετέωρο και οι Κινέζοι διατηρούν το γιουάν υποτιμημένο. Οσο για την Ελβετία, παραβιάζοντας τις ειρηνικές της παραδόσεις, εξαπέλυσε ένα νομισματικό πόλεμο λαμβάνοντας μέτρα για τη διολίσθηση του φράγκου.

Περίεργη παράλειψη, τέλος, όταν όλοι γνωρίζουν ότι ο καπιταλισμός «πονάει» στο νόμισμά του. Η παγκόσμια οικονομία ζει εδώ και δεκαετίες με βάση τον κανόνα του δολαρίου, γεγονός που επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες να συσσωρεύσουν ελλείμματα και χρέη. Αν οι ΗΠΑ δεν κατείχαν το νόμισμα αναφοράς (στη σύνθεση των αποθεμάτων των κεντρικών τραπεζών, στην αγορά πετρελαίου και μετάλλων, στο παγκόσμιο εμπόριο), δεν θα μπορούσαν να ζουν όλο αυτό το διάστημα πάνω από τις δυνατότητές τους και δεν θα είχαν απορροφήσει τα τρία τέταρτα των παγκοσμίων αποταμιεύσεων. Αν δεν είχαν αυτό το «εξωφρενικό προνόμιο», όπως είπε κάποτε ο Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν, δεν θα φορτώνονταν τόσο εύκολα με όλα αυτά τα «ελλείμματα χωρίς δάκρυα».

Δύο γάλλοι οικονομολόγοι, ο Εντουάρ Ισόν και ο Νορμάν Παλμά, υπολόγισαν ότι το συνολικό έλλειμμα του αμερικανικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών από το 1972 ως το τέλος του 2007 φτάνει τα 8,38 τρισεκατομμύρια δολάρια. «Είναι σαν να είχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στα χέρια τους τη φιλοσοφική λίθο», εξηγούν.

Οποιαδήποτε άλλη χώρα, με ένα τέτοιο έλλειμμα, θα είχε χρεοκοπήσει. Οχι όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες με το πράσινο χαρτονόμισμά τους που όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη, από την Αφρική μέχρι τη Ρωσία και την Ασία, θα ήθελαν να διαθέτουν.

«Πρόκειται για ξέπλυμα χρήματος», έγραψε χαρακτηριστικά μια μέρα ο Τόμας Φρίντμαν στους «Νew Υork Τimes». «Δανειζόμαστε χρήμα από την Κίνα για να το στείλουμε στη Σαουδική Αραβία, φροντίζοντας στο μεταξύ να γεμίσουμε τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων μας».

Να όμως που κάτι φαίνεται να αλλάζει. Με την κρίση των subprimes, με την κατάρρευση των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών της Wall Street, με τη δημιουργία του ευρώ και με την απογείωση της Κίνας, υπάρχει η αίσθηση ότι η περίοδος του κανόνα του δολαρίου φτάνει στο τέλος της. Τα «ελλείμματα χωρίς δάκρυα» δεν υπάρχουν πια. Για την ακρίβεια, έχουμε πάντα ελλείμματα, αλλά πλέον έχουμε και δάκρυα. Τα δάκρυα εκατομμυρίων Αμερικανών που έχασαν τη δουλειά τους.

Σε μια συνέντευξη Τύπου που έμεινε στην ιστορία, στις 4 Φεβρουαρίου 1965, ο στρατηγός ντε Γκωλ είχε διαμαρτυρηθεί για το σύστημα που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να χρεώνονται δωρεάν. «Αυτή η μονομερής ευκολία αφήνει να εννοηθεί ότι το δολάριο είναι μια αντικειμενική και διεθνής μονάδα, ενώ στην πραγματικότητα ανήκει σε μια χώρα», είχε τονίσει.

Οι δηλώσεις εκείνες του ντε Γκωλ είχαν τότε ερμηνευτεί ως το ξέσπασμα ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, που είχε ξεπεραστεί από τις οικονομικές εξελίξεις.

Ιδιαίτερα, μάλιστα, καθώς ο Γάλλος στρατηγός είχε ζητήσει τότε την επιστροφή στον κανόνα του χρυσού, «που δεν αλλάζει χαρακτήρα και δεν έχει εθνικότητα».

Η σύνοδος G20 θα επιδιώξει την ανοικοδόμηση του παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού συστήματος χωρίς να αλλάξει σε τίποτα το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα. Ο Σαρκοζί θα μπορούσε να γίνει στο Λονδίνο ο εκπρόσωπος όλων εκείνων που θέλουν να γυρίσει οριστικά η σελίδα του κανόνα του δολαρίου. Oμως ο Σαρκοζί δεν είναι ντε Γκωλ.

Το φάσμα της επερχόμενης αναταραχής

Οι ταραχές του Δεκεμβρίου μπορεί να είχαν τη γνωστή αφορμή, αλλά προσέλαβαν διαστάσεις εξέγερσης, επειδή υπήρχε το ευνοϊκό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό υπόστρωμα. Οι αιτίες της νεανικής αναταραχής όχι μόνο συνεχίζουν να υφίστανται, αλλά και παροξύνονται από τη διεθνή κρίση. Αυτό δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι θα έχουμε επανάληψη των «Δεκεμβριανών». Σημαίνει, όμως, ότι ο κάμπος είναι τόσο ξερός, που μία μικρή σπίθα μπορεί να προκαλέσει μεγάλη πυρκαγιά.

Οι πολίτες παρακολουθούν με έκδηλη ανησυχία μία κρίση, που απειλεί στην καλύτερη περίπτωση να επιδεινώσει την καθημερινότητά τους και στη χειρότερη να επιφέρει δραματική ανατροπή της. Ολα δείχνουν ότι από οικονομικής απόψεως τα χειρότερα είναι μπροστά κι όχι πίσω. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αυξάνονται οι πιθανότητες ενός κραχ, το οποίο θα πλήξει αυτά που οι άνθρωποι θεωρούν σταθερές στη ζωή τους: την εργασία, τη σύνταξη, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κ.λπ. Η βαθμιαία αποσταθεροποίηση του κοινωνικού ιστού συντελείται σ' ένα περιβάλλον που έχει διαφοροποιηθεί ποιοτικά σε σύγκριση με το παρελθόν. Η Αθήνα -κι όχι μόνο- έχει μετεξελιχθεί σ' ένα πολυσύνθετο μητροπολιτικό κέντρο με αρκετά απροσπέλαστα επίπεδα. Η ολοένα και μεγαλύτερη δυσκολία έστω και περιστασιακής απασχόλησης του πολύ μεγάλου αριθμού λαθρομεταναστών, που ήδη φυτοζωούν στο περιθώριο, προσθέτει μία νέα διάσταση στο ήδη εκρηκτικό μίγμα.

Θα ήταν παράλειψη εάν δεν αναφέραμε την παράλληλη έξαρση αφενός της εγκληματικότητας όλων των βαθμίδων κι αφετέρου της τρομοκρατίας (υψηλής και χαμηλής έντασης). Και τα δύο φαινόμενα δεν είναι τέκνα της κρίσης, αλλά η έξαρσή τους σχετίζεται μ' αυτήν. Κατά πάσα πιθανότητα, μάλιστα, η αναμενόμενη όξυνση της κρίσης θα προκαλέσει περαιτέρω έξαρσή τους. Έξαρση της τρομοκρατίας, επειδή οι ένοπλες ομάδες θεωρούν ότι αντλούν από την κρίση ηθικοπολιτικό έρεισμα και ταυτοχρόνως επειδή η κρίση ωθεί κάποιους εξεγερμένους σε τέτοιες πρακτικές. Έξαρση της εγκληματικότητας, επειδή η κρίση τροφοδοτεί τον λούμπεν χώρο και διευκολύνει τη διολίσθηση στην παρανομία. Εάν οι τρομοκρατικές επιθέσεις δημιουργούν ένα κλίμα γενικής ανασφάλειας, οι κλοπές και οι ληστείες αντιπροσωπεύουν μία απτή και συγκεκριμένη απειλή για τους απλούς πολίτες.

Προς το παρόν, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών δυσκολεύεται περισσότερο ή λιγότερο να τα βγάλει πέρα, αλλά δεν έχει εξωθηθεί στη ζώνη της απόγνωσης. Εάν η κρίση μετατρέψει μαζικά νοικοκυραίους σε απελπισμένους, η κοινωνική αναταραχή θα προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις, χωρίς προηγούμενο στη μεταπολεμική Ελλάδα. Ορισμένοι θα αναπολήσουν την εποχή, που το παιχνίδι το έκανε η οργανωμένη Αριστερά.

άρθρο του Σταύρου Λυγερού στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Μη σκοτώνετε το ποδόσφαιρο.

Για να πειστούμε ότι «το πρώτο θύμα της βίας είναι το ποδόσφαιρο», η Σούπερ Λίγκα και ο ΟΠΑΠ έφτιαξαν μια παιδαγωγική διαφήμιση: Δώδεκα παίκτες του πρωταθλήματός μας τραυματίζονται στο γήπεδο, όχι από σκληρό τάκλινγκ αλλά με κάποιον από τους συνήθεις τρόπους που τραυματίζονται στα γήπεδά μας οι παίκτες: κροτίδες, βίδες, πέτρες, μπουκάλια άδεια ή και γεμάτα (στη Θεσσαλονίκη με την παραδοσιακή Μαλαματίνα, στην Κέρκυρα με το επίσης παραδοσιακό κουμκουάτ, και ας είναι ακριβό, αφού η «αρρώστια» δεν ξέρει από τσιγκουνιά)... Για σενάριο και σκηνοθεσία πρόκειται. Κανείς δεν τραυματίζεται στ’ αλήθεια, απλώς «οι χορηγοί αθλητικού πνεύματος» θεώρησαν πως αυτός ο κινηματογραφικός τρόπος είναι ο πιο πρόσφορος για να περάσουν το αγαθό μήνυμά τους: Μπάλα παίζουμε. Οχι πόλεμο.

Μπάλα παίζουμε; Σοβαρά; Έμεινε κανείς που να πιστεύει κάτι τέτοιο; Έχουν δει ποτέ αυτοί οι καλοί άνθρωποι γονείς να συνοδεύουν τα παιδιά τους, ούτε καν δεκάχρονα, στα γήπεδα πέντε επί πέντε, με τι φανατισμό ουρλιάζουν δηλητηριάζοντας τα παιδόπουλα; Μήπως έχουν διαβάσει ποτέ αθλητικές εφημερίδες, οι μισές από τις οποίες, οι πιο βαμμένες (με κόκκινο, με πράσινο, με κίτρινο, με ασπρόμαυρο), θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για διακίνηση ναρκωτικών, ηθικοπνευματικής σύνθεσης και δράσεως ναρκωτικών εννοείται, όχι φαρμακευτικών (αυτά τα τελευταία τα βρίσκουν μόνοι τους πολλοί εκ των χουλιγκαναίων). Μήπως έχουν ακούσει ποτέ ποδοσφαιρολογική εκπομπή σε ραδιοφωνικό σταθμό (πολιτικό ή αθλητικό), για να διαπιστώσουν πως υπάρχουν ρεπόρτερ ομάδων πιο φανατικοί από τους προέδρους των ομάδων (όπως συμβαίνει και με ρεπόρτερ κομμάτων, πιο φανατικούς και από τους προέδρους των κομμάτων); Εχουν διαβάσει πύρινες ανακοινώσεις προέδρων πριν από το ματς και έπειτα από αυτό; Έχει τύχει να δουν ποτέ, έστω στην τηλεόραση, μεγαλοπαράγοντες, στελέχη του έθνους, να επιτίθενται εναντίον των διαιτητών, πνιγμένοι τάχα από το δίκιο τους; Έχει τύχει να ακούσουν για υπουργούς Πολιτισμού και υφυπουργούς Αθλητισμού που δωρίζουν υπέρογκα χρέη συλλόγων τόσο εύκολα όσο δεν θα χάριζαν ούτε τα λίγα που τους χρωστάει ο αδερφός τους;

Αν κάτι είχαν δει και είχαν ακούσει οι κεφαλές του ποδοσφαίρου μας, θα είχαν καταλάβει ότι δεν χρειαζόταν να στήσουν σκηνές τραυματισμού ποδοφαιριστών ώστε να διοχετεύσουν το φιλειρηνικό μήνυμά τους. Υπάρχουν αναρίθμητα αυθεντικά στιγμιότυπα στη διάθεσή τους από όλα τα γήπεδα και όλα τα αθλήματα. Και μόνο η πλούσια σοδειά της περασμένης Κυριακής θα τους έλυνε τα χέρια. Μάλιστα θα μπορούσαν να ποικίλουν το φιλμάκι με λίγες εικόνες από τα παλιά: με τον νυν υπουργό Αθλητισμού να πετάει σακάκια σαν προπονητής και να πυροδοτεί παντοιοτρόπως τη βία. Οσο για το πώς θα έπρεπε να κλείνει το φιλμ, εύκολο είναι: με μια νεκροφόρα να χάνεται στο βάθος, προς ενταφιασμόν του φιλάθλου πνεύματος. Μια νεκροφόρα ίδια με εκείνη με την οποία φυγαδεύτηκε ο διαιτητής στην Κέρκυρα...

άρθρο του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το πρώτο θύμα της ΕΕ επειγόντως στην οικονομική "εντατική"

Ε ξι εκατομμύρια θέσεις απασχόλησης θα χαθούν φέτος και του χρόνου στις χώρες της Ε.Ε., ενώ ο αρμόδιος επίτροπος προαναγγέλλει νέα αναθεώρηση προς το χειρότερο των προβλέψεων για την ευρωπαϊκή οικονομία, μεταθέτοντας πλέον την ανάκαμψη για το 2010.

Η Ρουμανία είναι η πρώτη βαλκανική χώρα της Ε.Ε. που απειλείται με κατάρρευση, με το Βουκουρέστι να ζητάει επειγόντως κοινοτική στήριξη, ενώ ο επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν ήδη κάνει λόγο για είσοδο σε μεγάλη ύφεση.

«Θα έχουμε αρνητικό αναπτυξιακό ρυθμό για πρώτη φορά σε διάστημα 60 ετών το 2009 κατά την ανακοίνωση των εκτιμήσεων του Οργανισμού την άνοιξη», τόνισε ο κ. Στρος-Καν.

Τη δραματική επιδείνωση της ευρωπαϊκής οικονομίας επιβεβαίωσαν χθες στις Βρυξέλλες ο πρόεδρος της ευρωζώνης κ. Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο επίτροπος κ. Χοακίν Αλμούνια, αλλά και οι υπουργοί Απασχόλησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Σύμφωνα με τον Ισπανό επίτροπο, στο διάστημα που μεσολάβησε από τις τελευταίες προβλέψεις (19ης Ιανουαρίου) διαπιστώθηκε ραγδαία επιδείνωση όλων των δεικτών της οικονομίας, με αποτέλεσμα η Κομισιόν να προχωρήσει το Μάιο σε νέα δυσμενέστερη αναθεώρηση.

Ο κ. Αλμούνια ομολόγησε ότι έπεσε έξω όταν έλεγε τον Ιανουάριο ότι από το δεύτερο εξάμηνο του 2009 θα αρχίσει η ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας. Τώρα τη μεταθέτει για το 2010 και βλέπουμε...

Στο ίδιο πνεύμα και οι δηλώσεις του κ. Γιούνκερ, ο οποίος διαπιστώνει ότι η ύφεση είναι πολύ βαθιά και στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται κανένα απολύτως σημάδι όχι ανάκαμψης, αλλά έστω και σταθεροποίησης της κατάστασης.

Επιπλέον, τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι τώρα από τα κράτη-μέλη έχουν εξαντλήσει όλα τα δημοσιονομικά περιθώρια, αφού κόστισαν 400 δισ. ευρώ ή 3,3% του κοινοτικού ΑΕΠ. Για το λόγο αυτό οι «27» αποφάσισαν να απαντήσουν αρνητικά στην έκκληση του Αμερικανού προέδρου κ. Μπαράκ Ομπάμα για νέα πακέτα ανάκαμψης από την πλευρά των Ευρωπαίων. Η εξέλιξη αυτή ερμηνεύθηκε ως «κόντρα» μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, με αποτέλεσμα ο Λευκός Οίκος να προχωρήσει σε σχετική διάψευση.

Οι δραματικές εξελίξεις έχουν και το πρώτο θύμα στα Βαλκάνια. Πρόκειται για τη Ρουμανία, της οποίας το ισοζύγιο βρίσκεται πλέον σε τραγική κατάσταση, εξαιτίας της μαζικής εξόδου ξένων κεφαλαίων. Ο Ρουμάνος υπουργός Οικονομικών έστειλε επιστολή στον κ. Αλμούνια, ζητώντας επισήμως να κάνει χρήση του κοινοτικού ταμείου για τη στήριξη του ισοζυγίου.

Ο Ισπανός επίτροπος απάντησε θετικά, αλλά, όπως είπε, στο «τραπέζι» θα κάτσει και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενώ η ρουμανική κυβέρνηση θα πρέπει να συμφωνήσει για τους όρους υπό τους οποίους θα δοθούν τα δάνεια. Το κοινοτικό ταμείο έχει ήδη διαθέσει 10 από τα 25 δισ. ευρώ σε Ουγγαρία και Λετονία.

Το χειρότερο, όμως, νέο ήρθε από το Συμβούλιο Υπουργών Απασχόλησης και Κοινωνικής Πολιτικής. Σε έγγραφο που υιοθέτησε χθες και θα στείλει στην προσεχή Σύνοδο Κορυφής (19 και 20 Μαρτίου στις Βρυξέλλες) επισημαίνει ότι η ύφεση μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια 6 εκατ. θέσεων εργασίας φέτος και του χρόνου, πλήττοντας πολίτες και νοικοκυριά με σοβαρές κοινωνικές παρενέργειες.