Λουλούδια και πέτρες

Εκτενές άρθρο για τις συνεχιζόμενες διαμαρτυρίες των μαθητών στη χώρα μας φιλοξενεί η εφημερίδα της Κολωνίας Kölner Stadt Anzeiger κάνοντας λόγο για αναποτελεσματικό εκπαιδευτικό σύστημα.

«Όπως στον τομέα της υγείας, όπου οι ιδιωτικές κλινικές επωφελούνται από τις ελλείψεις των κρατικών νοσοκομείων, έτσι και στην παιδεία έχει καθιερωθεί ένα παράλληλο σύστημα, στο οποίο διακινούνται τριψήφια νούμερα εκατομμυρίων. Πολλά χρήματα για λίγη εκπαίδευση. Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν πρόκειται για την μετάδοση αξιών, κριτικής σκέψης ή την υποστήριξη της ιδίας μάθησης», σημειώνει η γερμανική εφημερίδα και συνεχίζει:

«Όλο το σύστημα στηρίζεται σε ένα και μόνο στόχο: στις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο στις “Πανελλαδικές”. Και εκεί οι μαθητές θα πρέπει να αναπαράγουν ότι αποστήθισαν. Δέκα με δώδεκα ώρες σκληρής εργασίας καθημερινά. Δεν μένει πια χρόνος για φιλίες, για ενδιαφέροντα, για διάβασμα, για αθλητισμό για μουσική».

«Το αποτέλεσμα της μιζέριας στο εκπαιδευτικό σύστημα: Η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας μεταξύ των νέων. Το 23% αυτών που ψάχνουν εργασία κάτω των 25 χρόνων δεν βρίσκουν καμία δουλειά», καταλήγει το άρθρο.

Deutsche Welle

Ελληνική ιδιαιτερότητα ή "σχολείο" για την Ευρώπη

H βίαιη απώλεια της ζωής του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008 ήταν η σπίθα.

Τα έκτροπα του 2005 στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού, της Μασσαλίας και του Στρασβούργου ξεκίνησαν με τον θάνατο δυο παιδιών στη γαλλική πρωτεύουσα.

Το 2001 στη Γένοβα οι νεανικές διαμαρτυρίες για τη σύνοδο κορυφής των 8 ισχυρότερων χωρών του κόσμου εξετράπησαν σε ταραχές μετά τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι από την αστυνομία.

Ο βάναυσος ξυλοδαρμός του μαύρου οικοδόμου Ρόντνει Κινγκ οδήγησε στις ταραχές του Λος Άντζελες το 1992.

Και όταν το 1981 λεωφορείο του δήμου σκότωσε στο Βερολίνο τον νεαρό Κλάους Γκίργκεν Ράταϊ, ξέσπασαν οι περίφημες οδομαχίες του Κρόιτσμπεργκ.

Το κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο και τα κίνητρα υπήρξαν διαφορετικά. Ωστόσο, έπαιξε και παίζει σημαντικό ρόλο η ανταρσία της νέας γενιάς στην αυτοψία του κόσμου των μεγάλων, το όνειρο για το καλύτερο. Που μπορεί τελικά να μην έρθει. Και που αν έρθει, μπορεί μετά από χρόνια πολλά να κριθεί φαύλο από τα παιδιά των παιδιών. Αλλά έτσι προχώρησε η ιστορία.

Οι ταραχές στην Ελλάδα είναι τοπικό φαινόμενο ή θα μπορούσαν να μεταδοθούν και στην υπόλοιπη Ευρώπη; Ο διευθυντής της Εταιρείας Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης Χάνσγιεργκ Μπράι το αντιμετωπίζει κατ' αρχήν ως τοπικό φαινόμενο, αλλά παραδέχεται πως εκείνο που δεν συνιστά ελληνική ιδιαιτερότητα, είναι «η δυσφορία που έχει συσσωρευτεί. Τέτοιο δυναμικό υπάρχει βεβαίως και σε άλλες χώρες».

Ο κοινωνιολόγος από τη Βρέμη, καθηγητής Φρικ Χουίσκιν θεωρεί ότι «πρόκειται για το ξέσπασμα ενός θυμού, μιας οργής από απογοητευμένους νέους, οι οποίοι περιμένουν περισσότερα από το κράτος τους». Δε βλέπει στις εξεγέρσεις έναν επαναστατικό χαρακτήρα, που παραπέμπει σε καθολική ανατροπή.

Ο κοινωνιολόγος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπίλεφελντ Κλάους Χούρελμαν δεν εκπλήσσεται καθόλου ότι σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, αρκεί μια σπίθα για να ανάψει η φωτιά.

Η άθλια κατάσταση στην παιδεία και η αγωνία για το μέλλον που κατεβάζουν τα παιδιά στους δρόμους θα μπορέσει να φέρει μακροπρόθεσμες αλλαγές.

«Στην Ελλάδα θα μπορούσε να διαμορφωθεί μια καινούργια κατάσταση. Και θα μπορούσε μάλιστα να μεταφερθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί εδώ πρόκειται για μορφωμένους νέους, με πολλά προσόντα, με πολιτικά ενδιαφέροντα... Και όταν βλέπω πόσο λίγο ασχολούνταν με την πολιτική οι νέοι μας, προβλέπω ότι αυτό στο μέλλον θα αλλάξει και οι νέοι θα ασχοληθούν και πάλι με την πολιτική. Και αυτό που ζούμε τώρα είναι τα πρώτα σημάδια».

DEUTSCHE WELLE

1990 , 2009 Δύο παράλληλες ιστορίες τυφλής βίας

• 1η Διαδοχή γεγονότων 1990 : Θανάσιμος τραυματισμός του Σολακίδη και θάνατος τελικά που προκλήθηκε από μουσουλμάνο στο Νοσοκομείο Κομοτηνής ...... λαϊκή οργή ..... σπάσιμο βιτρινών μουσουλμάνων ..... τυφλή βία εναντίων αμέτοχων στο γεγονός.
• 2η Διαδοχή γεγονότων 2009 : Θανάσιμος τραυματισμός του Αλέξη και θάνατος τελικά που προκλήθηκε από πυρά αστυνομικού στην Αθήνα ....... λαϊκή οργή ...... σπάσιμο βιτρινών εμπόρων ανά την Ελλάδα ...... τυφλή βία εναντίων αμέτοχων στο γεγονός.

Αρκετές ομοιότητες δεν παρουσιάζουν ?

Ας δούμε όμως και ένα άλλο γεγονός.

• Πληροφορίες για πορεία διαδηλωτών και από άλλα μέρη της Ελλάδας στο κέντρο της Κομοτηνής δημιουργεί μαζικό φόβο αρχικά και στην συνέχεια περνά στην αντεπίθεση η κοινωνία της Κομοτηνής δημιουργώντας ..... "ομάδα" περιφρούρησης - αντιδιαδήλωση .... και κάνοντας αποκλεισμό στο κτίριο της παλιάς Νομικής...... "προστατεύει" την πόλη

Εσείς που "οργανώσατε" ή συμμετείχατε στην "ομάδα" περιφρούρησης τι γνώμη έχετε για τα δύο παράλληλα γεγονότα που ανέφερα στην αρχή?
Μήπως εσείς που "οργανώσατε" ή συμμετείχατε στην "ομάδα" περιφρούρησης-αντιδιαδήλωση δικαιώνετε την 1η διαδοχή και καταδικάσατε ήδη την 2η διαδοχή ?
Μήπως σαν τοπική κοινωνία αντιδρούμε έτσι επειδή έχουμε σαν κριτήριο το άκρατο κέρδος ή έχουμε "συλλογικά" ακροδεξιά αντανακλαστικά? ...... πότε θα ωριμάσουμε?

Λαχειοφόρος με ΙΕΡΟ ΣΚΟΠΟ για τα παιδιά "μας"

• Oι «Κύκλωπες» ύστερα από παραίνεση συμπολιτών μας, οι οποίοι με δική τους πρωτοβουλία μας πρόσφεραν τη φανέλα του επιθετικού της Εθνικής Γερμανίας Όλιβερ Νόιβιλ, με όλες τις υπογραφές των συμπαιχτών του στη Γκλάντμπαχ, δέχθηκαν να συμμετάσχουν ενεργά και να βοηθήσουν στη διεξαγωγή λαχειοφόρου αγοράς στον αγώνα του Πανθρακικού με τον Αρη στις 21 Δεκεμβρίου.

Μαζί με τη φανέλα του Όλιβερ Νόιβιλ, θα κληρωθούν και άλλες δύο φανέλες με τις υπογραφές των παιχτών του Αρη και του Πανθρακικού.


Ο κάθε λαχνός θα κοστίζει ένα (1) ευρώ και τα έσοδα θα διατεθούν στο τμήμα Αιματολογίας και Ογκολογίας του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία».

Καλούμε όλους τους φιλάθλους και τους συμπολίτες μας να βοηθήσουν στην προσπάθεια αυτή και να συμβάλλουν ώστε τις Άγιες Μέρες των Χριστουγέννων να απαλυνθεί (όσο γίνεται) ο πόνος των παιδιών με νεοπλασματικές ασθένειες.

Τονίζουμε ότι οι φανέλες έχουν συλλεκτική αξία και η κλήρωση θα γίνει στο ημίχρονο του αγώνα Πανθρακικός – Αρης.

Οι “αγώνες” δεν διεξάγονται μόνο μέσα στα γήπεδα.

ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ – ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ

Πως είδε η "DIE ZEIT" την Ελληνική εξέγερση

«Η εξέγερση προέρχεται από τα μεσαία στρώματα, είναι ελληνική, αλλά στρέφεται εναντίον Ελλήνων, εναντίον ενός σάπιου κράτους, εναντίον ενός πελατειακού συστήματος και εναντίον των βεβιασμένων μεταρρυθμίσεων.

Από πού πηγάζει όμως η ανεκτικότητα έναντι των παραβάσεων της έννομης τάξης;

Χωρίς την τραυματική ιστορία της Ελλάδας στον 20ου αιώνα δεν είναι ερμηνεύσιμη. Οι παππούδες, αυτών που βρίσκονται στο δρόμο, υπέφεραν στην ναζιστική κατοχή, μετά την κατοχή ακολούθησε ο εμφύλιος και το μακελειό ακόμη και όποιου έμοιαζε με κομμουνιστή.

Οι πληγές του παρελθόντος είναι λοιπόν που τροφοδοτούν την παρούσα ανεκτικότητα.

Η Ελλάδα δεν βιώνει την επανάσταση των καταραμένων, αλλά την εξέγερση των καλομαθημένων, που σήμερα στέκονται μπροστά στο τίποτα.

Πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό, πολύ σύγχρονο φαινόμενο...

Ξέρουν δύο με τρεις ξένες γλώσσες και πέντε διαφορετικά προγράμματα στο κομπιούτερ... δεν βρίσκουν δουλειά, και αν έχουν, δεν μπορεί να ζήσουν απ' αυτή.

Τους καλούς βαθμούς ακολουθούν κακοπληρωμένες δουλειές.

Όμως κάθε Έλληνας ξέρει τουλάχιστον κάποιον που έκανε καριέρα με κακούς βαθμούς, αλλά με κάποιο θείο σε κόμμα εξουσίας.

Στους δρόμους της Αθήνας μαίνονται "οι δήθεν επαναστάτες", που θέλουν να ξαναζωντανέψουν το μύθο του χθες.

Το ελληνικό δίλημμα: Η παρούσα κατάσταση είναι απαράδεκτη, αλλά οι αλλαγές είναι ακόμη πιο απαράδεκτες. Στο διλημμα αυτό ο Λένιν και ο Στάλιν είχαν σαφώς μεγαλύτερη έμπνευση

Η εξέγερση των Ελλήνων θα βρει μιμητές και στην υπόλοιπη Ευρώπη».

Από την ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ εφημερίδα "DIE ZEIT"

Ψήφο από τα 15

Η επαναστατημένη νεολαία πρέπει να εκφραστεί στις επόμενες εκλογές όποτε γίνουν. Δεν έχουμε την πολυτέλεια σαν κράτος - έθνος να περιμένουμε να γίνει 18 για να ψηφίσει και να εκφραστεί δημοκρατικά. Ας μετρήσουμε την δύναμή της νεολαίας μας και πόσο μπορεί να παρασύρει κι εμάς , να μας ξυπνήσει, για να αναθεωρήσουμε την δημοκρατία που φτιάξαμε το 1974 και την ευνουχίσαμε κάνοντάς την τηλεοπτική δημοκρατία.

ΨΗΦΟ ΣΤΑ 15 λοιπόν

για να βρούμε τον μοντέρνο Ελευθέριο Βενιζέλο, τον ηγέτη που επειγόντως χρειαζόμαστε. Έναν ηγέτη, δηλαδή, που θα δαμάσει τον λαϊκισμό, θα επανιδρύσει κανονικά το πτωχευμένο ελληνικό κράτος (οικονομικά και ιδεολογικά) και θα εμπνεύσει. Δεν τον βλέπω στον ορίζοντα, αλλά επειδή η Ιστορία απεχθάνεται το κενό ίσως να χρειάζονταν το σοκ και η κρίση αυτών των ημερών για να αρχίσουμε τουλάχιστον να συνειδητοποιούμε πως το μεταπολιτευτικό κράτος και η πολιτική μας εκπροσώπηση (σε όλα τα κόμματα) έχουν χρεοκοπήσει κατά πλειοψηφία, από κάθε άποψη.
Αν έπεφτε στο τραπέζι αυτή η πρόταση (ΨΗΦΟ ΣΤΑ 15) σήμερα ποιος θα έλεγε ΟΧΙ και δεν θα γιουχάρονταν. Οι επαναστατημένοι 15αρηδες πρέπει να εκπροσωπηθούν.

Τι έγινε και τι έπρεπε να γίνει.

Νοέμβριος 1980. Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας. Μαζική διαδήλωση. Η εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου, 21 ετών, πέφτει νεκρή, χτυπημένη από τα κλομπ των αστυνομικών, ενώ ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής, 26 ετών, σκοτώνεται από πυροβόλο όπλο. Η υπεσχημένη «εξονυχιστική έρευνα» και η «παραδειγματική τιμωρία των ενόχων» έμειναν λόγος κενός. Κανένας ένοχος δεν βρέθηκε, για να δοθεί έτσι το σήμα ατιμωρησίας προς τις δυνάμεις ασφαλείας. Έκτοτε, κάποιοι, φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί ζουν με το βάρος δύο αδικοχαμένων ψυχών· αλλά στη δική τους ψυχή δεν πρέπει να ήταν ιδιαίτερα μεγάλο το βάρος αυτό.

Νοέμβριος 1985. Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Εξάρχεια. Ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας σκοτώνει τον μαθητή Μιχάλη Καλτεζά η σφαίρα βρίσκει τον δεκαπεντάχρονο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Ο υπερυπουργός Μένιος Κουτσόγιωργας παραιτείται «για λόγους ευθιξίας», αλλά η παραίτησή του δεν γίνεται αποδεκτή από τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου· η ευθιξία πάντως ή υπάρχει ή δεν υπάρχει, δεν υπακούει σε κανένα νόμο σχετικότητας, δεν εξαρτάται από τη βούληση κανενός ανωτέρου. Ο Μελίστας καταδικάζεται πρωτοδίκως σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και στο εφετείο αθωώνεται. Το σήμα ατιμωρησίας ξαναδίνεται.

Δεκέμβριος 2008. Εξάρχεια. Ενας ειδικός φρουρός, που οι συνάδελφοί του τον αποκαλούν «Ράμπο», σκοτώνει τον μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο η σφαίρα βρίσκει τον δεκαπεντάχρονο στο στήθος. Οι δεκάδες αυθόρμητες μαρτυρίες, στην τηλεόραση και στο Διαδίκτυο δεν επιτρέπουν στις δυνάμεις ασφαλείας να προωθήσουν το απαλλακτικό σενάριο του «αστυνομικού εν αμύνη» και του «βρασμού ψυχής». Οι αυτόπτες βεβαιώνουν ότι ο αστυνομικός εκτέλεσε εν ψυχρώ το παλικαράκι ύστερα από ασήμαντο φραστικό επεισόδιο και αμέσως έπειτα αποχώρησε μαζί με τον συνάδελφό του, αφήνοντάς το να ξεψυχάει. Ο υπερυπουργός Π. Παυλόπουλος και ο υφυπουργός Π. Χηνοφώτης υποβάλλουν την παραίτησή τους «για λόγους ευθιξίας». Ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής δεν αποδέχεται την παραίτησή τους· η ευθιξία ωστόσο υπάρχει ή δεν υπάρχει, δεν υπακούει σε κανέναν νόμο σχετικότητας.

Συγκλονισμένοι οι μαθητές από τον φόνο του αδελφού τους διαδηλώνουν την οργή τους. Με την πικρή γνώση ότι η φωνή τους δεν θα ακουστεί, καταθέτουν στον Αγνωστο Στρατιώτη λουλούδια και βιβλία, Αρχαία, Λογοτεχνία, Μαθηματικά, όσα διαβάζει ένα παιδί. Ανάμεσα στα βιβλία ίσως διακρίνουμε κι ένα αντίτυπο του Συντάγματος, με υπογραμμισμένα δύο σημεία:

• Αρθρο 2.1: «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας».
  

• Αρθρο 5.2. «Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους».

• Αυτό το «όλοι» το έχουν διπλά υπογραμμίσει οι μαθητές. Με αίμα.

• O Πορτοκάλογλου τραγουδά για «της μεταπολίτευσης βολεμένη γενιά».

Η αποτυχία της προετοιμασίας είναι προετοιμασία της αποτυχίας.Η κατάσταση που ζούμε δημιουργείται όταν υπάρχει ανισοκατανομή πλούτου, κοινωνική διάκριση και έλλειμμα παιδείας. Δυστυχώς φαίνεται ότι δεν φροντίσαμε αρκετά από το 1974 και μετά. Πρέπει να γίνει ριζεκτομή και αναθεώρηση προτύπων για να επιτευχθεί κοινωνική αφύπνιση από τον λήθαργο που βρισκόμαστε όλοι μας. Ελπίζω αυτές οι νύχτες να είναι το δήγμα του οίστρου που έπρεπε να δεχτούμε και να αναθεωρήσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Ελπίζω ο πόλεμος που αναμένονταν από όλους, λόγω της οικονομικής κρίσης, να ήταν αυτός και να μην γίνει άλλος.

(με στοιχεία από αρθρογράφους της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ)