H Ευρώπη κάνει ορθοπεταλιές

Δημοτικά ποδήλατα !!!! ..... για το κυκλοφοριακό

Τα προγράμματα δανεισμού ποδηλάτων έχουν εξαπλωθεί σε δεκάδες ευρωπαϊκές πόλεις, σε βαθμό που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί και σε μέρη όπου η ποδηλασία ήταν κάθε άλλο παρά δημοφιλής.

Στα προγράμματα δανεισμού δεν συμπεριλαμβάνεται μόνο το πρόγραμμα Vélib' του Παρισιού με τα 20.000 ποδήλατα, αλλά και άλλα δημοφιλή προγράμματα χιλιάδων ποδηλάτων σε πόλεις όπως η Βαρκελώνη και η Λιόν. Αντίστοιχα προγράμματα εφαρμόζονται επίσης στην Παμπλόνα της Ισπανίας, στη Ρεν της Γαλλίας και στο Ντύσελντορφ της Γερμανίας. Ακόμη και στη Ρώμη, όπου τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια δυσκολεύουν το πετάλι, ξεκίνησε πρόσφατα ένα μικρό δοκιμαστικό πρόγραμμα, το Roma-n-Bici, που αναμένεται να επεκταθεί σύντομα.

Η επιτυχία των καινούργιων αυτών προγραμμάτων οφείλεται εν μέρει και στην τεχνολογία. Με τη βοήθεια έξυπνων ηλεκτρονικών καρτών, οι ποδηλάτες μπορούν να παραλάβουν και να παραδώσουν το ποδήλατο σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα σε εκατοντάδες σημεία, με το τίμημα της ενοικίασης να χρεώνεται απευθείας στον τραπεζικό τους λογαριασμό. Στη Γερμανία και την Αυστρία τα μέλη λαμβάνουν στο κινητό τους τηλέφωνο έναν κωδικό με τον οποίο ξεκλειδώνουν τα ποδήλατα.

Το αντίστοιχο πρόγραμμα που επεκτείνεται στη Βαρκελώνη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των λεγόμενων «προγραμμάτων τρίτης γενιάς» που βασίζονται κατά κύριο λόγο στην τεχνολογία. Οι πελάτες αγοράζουν μια ετήσια συνδρομή έναντι περίπου 24 ευρώ και προμηθεύονται μια έξυπνη κάρτα με την οποία παραλαμβάνουν το ποδήλατο από έναν αυτοματοποιημένο χώρο αποθήκευσης. Το πρώτο 30λεπτο είναι δωρεάν ενώ στη συνέχεια χρεώνονται 30 λεπτά ανά μισάωρο. Τα ποδήλατα πρέπει να επιστραφούν εντός δύο ωρών, διαφορετικά απενεργοποιείται η έξυπνη κάρτα τους, ωστόσο, μπορούν να επιστρέψουν το ποδήλατο σε οποιαδήποτε σταθμό του δικτύου.

Αξιωματούχοι από τη Λιόν, της πρώτης πόλης που εφάρμοσε μαζικό πρόγραμμα δανεισμού ποδηλάτων υψηλής τεχνολογίας, εκτιμούν ότι το πρόγραμμα έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα κατά 8.000 τόνους μετά την εφαρμογή του το 2005. Πάνω απ’ όλα, όμως, έχει αλλάξει ριζικά η φυσιογνωμία της πόλης.

Εξώθηση στα όρια του ενστίκτου αυτοσυντήρησης

Ύστερα από δύο εβδομάδες περιπλάνησης στη θάλασσα, χωρίς φαγητό και νερό οι επιζήσαντες λαθρομετανάστες ενός μικρού, ξύλινου πλοιαρίου, πήραν τη δύσκολη απόφαση να φάνε ένα συνεπιβάτη τους, που μόλις είχε πεθάνει από την πείνα και την εξαθλίωση.

Ο Γκριγκόριο Μαρία Μαριζάν και τέσσερις ακόμα, ήταν οι μόνοι που επέζησαν, σε σύνολο 33 ανθρώπων, οι οποίοι πλήρωσαν 1.800 δολάρια έκαστος, για να ταξιδέψουν από τον Άγιο Δομίνικο έως το Πουέρτο Ρίκο, σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης.

Τα ταξίδι τους όμως, που ξεκίνησε στις 17 Οκτωβρίου, μετατράπηκε σε εφιάλτη, όταν ξαφνικά σταμάτησαν να λειτουργούν και οι δύο μηχανές του σκάφους. Επιπλέον, χωρίς κανείς να ξέρει πώς, εξαφανίστηκε ο καπετάνιος. Έτσι, 33 άνθρωποι έμειναν στο έλεος του Θεού, χαμένοι στο «πουθενά».

Αρχικά, προσπάθησαν να επιβιώσουν, πίνοντας θαλασσινό και βρόχινο νερό. Πεινασμένοι και πλήρως αφυδατωμένοι, πέθαινε ο ένας μετά τον άλλο. Όσοι έμεναν «πίσω», περίμεναν 15 με 20 λεπτά, μέχρι να τους πετάξουν στη θάλασσα.

Μέχρι που το ένστικτο της επιβίωσης, δεν τους άφησε άλλη επιλογή από το να φάνε ένα συνάνθρωπό τους. «Κόψαμε μέρος από το πόδι και το στήθος του», παραδέχεται ο Μαρία Μαριζάν στο Associated Press. «Κόβαμε μικρά κομμάτια και τα καταπίναμε σαν χάπια. Είχε τη γεύση βοδινού, σχεδόν την ίδια». Η ειρωνεία, ότι μία μέρα μετά, τους εντόπισε η αμερικανική ακτοφυλακή και τους έσωσε. Μαζί με τον Μαριζάν, ήταν ο αδερφός του, ένας πατέρας με το γιο του και μία γυναίκα, η οποία όμως εξέπνευσε στο νοσοκομείο.

Δεν είναι η πρώτη φορά, που άνθρωποι αναγκάστηκαν να γίνουν καννίβαλοι για να επιβιώσουν. Το 1972 οι επιζήσαντες ενός αεροπορικού δυστυχήματος στις Άνδεις, έφαγαν τους νεκρούς συνεπιβάτες τους. Η συγκλονιστική ιστορία έγινε ταινία το 1993 με τίτλο «Alive».

Ποια κράτη είναι πιο επικίνδυνα για φαλιμέντο?

Αυτός είναι ο πίνακας επικινδυνότητας χρεοκοπίας κρατών που συνέταξε στο πρόσφατο παρελθόν η Merrill Lynch (μετά τη χρεωκοπία της Ισλανδίας). Ο πίνακας συντάχθηκε με βάση την εξέταση των μεγαλύτερων παραγόντων κινδύνου που έχουν επιπτώσεις στις χώρες σήμερα: χρηματοδοτικό έλλειμμα τρέχοντος λογαριασμού, συναλλαγματικά αποθέματα /βραχυπρόθεσμο εξωτερικό χρέος αναλογία, αναλογία εξαγωγών /ΑΕΠ, ιδιωτική πίστωση/ΑΕΠ , ιδιωτική πιστωτική αύξηση, δάνεια/καταθέσεις. Και όπως μπορείτε να δείτε, τα αποτελέσματα φαίνονται να κάνουν τη Νιγηρία την ασφαλέστερη χώρα στον κόσμο, με την Κολομβία, την Αίγυπτο, και τη Ρωσία επίσης στη λίστα χαμηλού κινδύνου . Εν τω μεταξύ, η Ελβετία είναι η δεύτερος πιο επισφαλής χώρα στον κόσμο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να κινήσετε τα τραπεζικά σας προϊόντα προς τη Νιγηρία, φυσικά. Αλλά σημαίνει ότι το ελβετικό φράγκο και οι Ελβετικές τράπεζες δεν είναι πλέον τα πιο ασφαλή λιμάνια για αυτή την κρίση του 21ου αιώνα, σε αντίθεση με το ότι ήταν για τον μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα τα αποθησαυριστικά σημεία των εχόντων....... αυτά για αυτούς που σχεδιάζουν να πάρουν ή πήραν δάνεια με ρήτρα ελβετικού φράγκου....... ή έχουν τα λεφτά τους στη Ζυρίχη.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο της λίστας είναι ότι η Ευρωζώνη είναι υψηλότερου κινδύνου από ΗΠΑ και Βρετανία ενώ Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία βρίσκονται ψηλότερα. Έκπληξη η Σουηδία που βρίσκετε τόσο ψηλά στην επικινδυνότητα, ενώ της Αυστραλίας τρίζει η καρέκλα, λέτε να έρθουν μετανάστες από την Αυστραλία στην Ελλάδα μας

ΟΜΠΑΜΑ ένας ασυνήθιστος πρόεδρος σε μια ασυνήθιστη εποχή

Πέρυσι τέτοια εποχή, υπολείπονταν 33 μονάδες της Χίλαρι Κλίντον και τα μέσα ενημέρωσης ήταν έτοιμα να ανακηρύξουν την τελευταία, υποψήφια των Δημοκρατικών για την προεδρία.

Επί ένα χρόνο υπόσχεται αλλαγή. Στην πραγματικότητα ενσαρκώνει την ελπίδα, γιατί με τα ασυνήθιστα, προσωπικά του βιώματα προσωποποιεί το αμερικανικό όνειρο.

«Η μητέρα μου γεννήθηκε στην καρδιά της Αμερικής. Ο πατέρας μου ήταν βοσκός στην Κένυα, ο παππούς μου μάγειρας και υπηρέτης των Βρετανών», που εξαφανίστηκε σε μια βρετανική εκδοχή του Γκουαντάναμο. Γύρω τους, 50.000 Κενυάτες σφαγιάζονταν από τους Βρετανούς στην προσπάθεια των τελευταίων να καταστείλουν την αντίσταση. Ο πατήρ του Ομπάμα διέφυγε όταν μέλη κάποιας αμερικανικής οργάνωσης πρόσεξαν ότι ήταν έξυπνος και τον βοήθησαν να κάνει αίτηση για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όταν ο Ομπάμα ήταν δύο ετών, ο πατέρας τούς εγκατέλειψε. Η μια του γιαγιά είδε να καίνε το σπίτι της οι αποικιοκράτες. Η άλλη, που απεβίωσε την παραμονή των εκλογών, έτρεχε στις 6.30 κάθε πρωί για να προλάβει το λεωφορείο που θα την πήγαινε στη δουλειά της, μια τράπεζα της Χαβάης.

Ο Ομπάμα πήγε σχολείο (φωτογραφία) στη Τζακάρτα -η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε για σύντομο χρονικό διάστημα έναν Ινδονήσιο-, επέστρεψε στη Χονολουλού, σπούδασε στο Χάρβαρντ, εργάστηκε ως οργανωτής κοινότητας στο Σικάγο, νυμφεύτηκε τη Μισέλ, εξελέγη στη Γερουσία το 2004 και τέσσερα χρόνια μετά προσέφερε στους Αφροαμερικανούς την ευκαιρία να αποκτήσουν τον πρώτο μαύρο πρόεδρο και στους λευκούς τη δυνατότητα να ξεπεράσουν τις φυλετικές διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος.

Ποτέ άλλοτε στις ΗΠΑ δεν ήταν τόσο διαδεδομένη η άποψη ότι πρέπει η Αμερική να προχωρήσει σε εθνική συμφιλίωση, πριν να προβάλλει στον κόσμο το πρότυπό της.

Να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της και μετά με τον κόσμο. Μια αλλαγή εποχής με πολιτισμικές και πολιτικές συνέπειες και πέραν των συνόρων των ΗΠΑ.

Αυτό που ξεκίνησε σαν ψίθυρος έγινε μια φωνή, μια ευφορία, μία «Ομπαμα-μάνια» και τον οδήγησε στην θέση του "πλανητάρχη". Κατάφερε στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας να αρθρώσει την ιδέα μιας καλύτερης Αμερικής.

Αυτό έχει εν μέρει σχέση και με την προσωπική ιστορία του Μπάρακ Ομπάμα. «Ναι, μπορούμε», «Το όνειρο», «Η αλλαγή που χρειαζόμαστε», «Είμαστε εκείνοι που όλοι περιμέναμε». Από τις 20 Ιανουαρίου 2009, το όραμα πρέπει να γίνει έργο ....... για μια Αμερική που πρέπει να μάθει να συζητάει με τους διεθνείς εταίρους της και να σέβετε περισσότερο το περιβάλλον.

ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ .... σε δύσκολα προβλήματα για δυνατούς λύτες

Με ένα δημόσιο χρέος που υπερβαίνει τα 10 τρισ. δολ., με ένα εθνικό σύστημα υγείας στα πρόθυρα της κατάρρευσης και με το ποσοστό των ανέργων να αυξάνεται, οι Αμερικανοί αντικρίζουν το μέλλον με ανησυχία. Γι' αυτό και προσήλθαν μαζικά στις κάλπες καταρρίπτοντας ρεκόρ συμμετοχής. Η εκλογή είναι ιστορική. Σήμερα, είναι «μια άλλη ημέρα». Ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο δύσκολη αποστολή που είχε τα τελευταία 60 χρόνια πρόεδρος.
Οι Αμερικάνοι ψήφισαν σ'αυτές τις εκλογές έχοντας στο νου τους μόνο το πρόβλημα της οικονομίας τους (62%) ..... ενώ το ΙΡΑΚ και η τρομοκρατία υποβαθμίστηκαν πολύ και αποτελούν μόνο το 9% ...... έτσι εύκολα ξεχάστηκε η 11/9 .......

Όπως είπε ένας οξυδερκής παρατηρητής της αμερικανικής πραγματικότητας, «μια μεγάλη δημοκρατική επανάσταση λαμβάνει χώρα ανάμεσά μας. Αλλά η συμμετοχή δεν φτάνει. Πρέπει να διδαχθεί η δημοκρατία, πρέπει να καθαρθούν τα ήθη, πρέπει να προσαρμοστεί η διακυβέρνηση στις εποχές και στους τόπους, η τροποποίησή της ανάλογα με τις συνθήκες και τους ανθρώπους αποτελεί το πρώτο καθήκον που επιβάλλεται σ' εκείνους που διευθύνουν την κοινωνία».Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Αλέξις ντε Τοκβίλ, και τις παραπάνω παρατηρήσεις τις έγραψε το 1835.

Σενάρια του κυβερνητικού σχήματος του ΟΜΠΑΜΑ

Συζήτηση για το πώς θα στελεχωθεί η επόμενη κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένα παλιό παιχνίδι στην Ουάσινγκτον. Και οι προβλέψεις σχεδόν πάντα διαψεύδονται. «Αυτοί που μιλούν δεν γνωρίζουν. Κι αυτοί που γνωρίζουν δεν μιλούν».

Καλώς ή κακώς, κανείς αναλυτής δεν ασχολείται με την κυβέρνηση που θα σχηματίσει ο Μακέιν στην περίπτωση που νικήσει. Ο ίδιος ο Ομπάμα, που οι πιθανότητες νίκης του ανέρχονται τώρα σε 89,2% σύμφωνα με το Intrade (την ιστοσελίδα των στοιχημάτων), αποφεύγει οποιαδήποτε συζήτηση για τα στελέχη με τα οποία θα συνεργαστεί. Οι σύμβουλοί του όμως, που μόνο για την εξωτερική πολιτική φτάνουν τους 300, έχουν επιτρέψει να κυκλοφορήσουν ορισμένα σενάρια.

Με επικεφαλής τον Τζον Ποντέστα, πρώην προσωπάρχη του Λευκού Οίκου επί Κλίντον, η ομάδα του υποψηφίου των Δημοκρατικών εργάζεται από τον περασμένο Αύγουστο για τη συγκρότηση διαφόρων εναλλακτικών σχημάτων.

Αλλά η χρηματοπιστωτική κρίση ανέτρεψε όλα τα δεδομένα. Υψιστη προτεραιότητα του Ομπάμα, εφόσον κερδίσει τις αυριανές εκλογές, είναι τώρα να λάβει μέτρα για την ανόρθωση της οικονομίας. Κατά συνέπεια, τα περισσότερα σενάρια που κυκλοφορούν αφορούν το όνομα του επόμενου υπουργού Οικονομικών. Μεταξύ των ονομάτων που αναφέρονται περισσότερο είναι ο Λόρενς Σάμερς, τελευταίος υπουργός Οικονομικών του Κλίντον, ο Τίμοθι Γκάιτνερ, διοικητής της Fed της Νέας Υόρκης, και ο Πολ Βόλκερ, πρώην διοικητής της Fed και από τους βασικούς συμβούλους του Ομπάμα.

Ο Βόλκερ είναι 80 ετών και, αν επιλεγεί, θα παραμείνει μόνο όσο διαρκεί η κρίση. Στην περίπτωση αυτή, θα έχει ένα νέο αναπληρωτή, όπως είναι ο 47χρονος Γκάιτνερ.

«Το πλεονέκτημα της επιλογής του Βόλκερ είναι ότι έπαιξε ενεργό ρόλο στην προηγούμενη ύφεση που έπληξε την Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του '80», λέει ένας σύμβουλος του Ομπάμα. «Η παρουσία του θα καθησυχάσει τις αγορές».

Ο Ομπάμα έχει δεσμευτεί ότι θα χρησιμοποιήσει τουλάχιστον ένα Ρεπουμπλικανό σε κάποιο ανώτατο αξίωμα για να αποδείξει ότι η κυβέρνησή του δεν θα είναι μονοκομματική. Ο Ρεπουμπλικανός αυτός θα είναι πιθανότατα ο σημερινός υπουργός Αμύνης Μπομπ Γκέιτς, που η μετριοπάθεια και ο επαγγελματισμός του συνόδευσαν μια θητεία ριζικά διαφορετική από εκείνη του Ντόναλντ Ράμσφελντ.

Ο ίδιος ο Γκέιτς, πάντως, εμφανίζεται απρόθυμος να παραμείνει στην Ουάσινγκτον. Άλλοι Ρεπουμπλικανοί που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν σε μια κυβέρνηση Ομπάμα είναι ο γερουσιαστής της Νεμπράσκα Τσακ Χέιγκελ, που υπήρξε αντίθετος στον πόλεμο του Ιράκ, και ο γερουσιαστής της Ιντιάνα Ρίτσαρντ Λούγκαρ. Για τον τελευταίο κυκλοφορεί το σενάριο ότι μπορεί να αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά η ηλικία του (76) ίσως να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα.

Αλλοι υποψήφιοι για το State Department είναι ο Τζον Κέρι, που έχασε το 2004 από τον Μπους, και ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, πρώην πρεσβευτής του Κλίντον στα Ηνωμένα Εθνη, ο Στρόουμπ Τάλμποτ, πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, και Τζον Χάμρι, πρώην αναπληρωτής υπουργός Αμύνης.

Ο θεωρούμενος ως φαβορί για τη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας είναι ο Τζιμ Στάινμπεργκ, που υπηρέτησε στην κυβέρνηση Κλίντον, με αναπληρώτριά του τη Σούζαν Ράις.

Και η Χίλαρι; Θα μπορούσε να τής ανατεθεί το καθήκον της προώθησης στη Γερουσία των μεταρρυθμίσεων στον τομέα της υγείας.

Και ο Κόλιν Πάουελ, που ανακοίνωσε την υποστήριξή του προς τον Ομπάμα;

«Το κατά πόσον ο Πάουελ θα αναλάβει ένα επίσημο αξίωμα πρέπει να το συζητήσουμε», τόνισε ο Ομπάμα.

Οσο για τον προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, ο πιθανότερος είναι ο Τομ Ντάσλι, πρώην επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Γερουσία.

Η Ανατολική Ευρώπη σε κρίση ..... που την στέλνει στην αγκαλιά της Δύσης.

Οι συνέπειες έχουν αρχίσει να γίνονται όλο και πιο εμφανείς στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Χώρες όπως η Ουκρανία ή η Σερβία θα χρειαστεί ίσως να αλλάξουν εκ θεμελίων τη δομή του οικονομικού τους συστήματος.

Θύματα της οικονομικής κρίσης δεν είναι μόνο τράπεζες αλλά και ολόκληρα κράτη. Το μάλλον αντιπαθές στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, ΔΝΤ τις τελευταίες ημέρες γίνεται όλο και πιο περιζήτητο.

Κράτη κάθονται στη σειρά περιμένοντας πακέτα σωτηρίας. Η Ουκρανία θα πάρει ένα πακέτο 13 δισ. ευρώ, η Ουγγαρία 25,1 δισ. δολ. -η μεγαλύτερη αρωγή που έχει λάβει ποτέ αναδυόμενη οικονομία από τότε που άρχισε η κρίση- αλλά ακόμα και η Λευκορωσία δεν διστάζει να ζητήσει βοήθεια.

«Όπως οι περισσότερες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης έτσι και η Λευκορωσία επένδυσε πολλά χρήματα στο εξωτερικό για να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη της. Η Λευκορωσία κατέγραψε πολύ γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης. Πολλά προγράμματα στο εσωτερικό μπόρεσαν να χρηματοδοτηθούν μέσω πιστώσεων, τα χρήματα όμως, προέρχονταν από επενδύσεις στο εξωτερικό», εξηγεί ο οικονομολόγος Βασίλι Αστρόφ.

Ο ειδικός στην οικονομία των χωρών της νοτιοανατολικής Ευρώπης, Βλαντιμίρ Γκλιγκόροφ, μιλάει για τις συνέπειες αυτής της κρίσης: «Θα τα καταφέρουν καλύτερα οι χώρες οι οποίες έχουν ένα ευέλικτο συναλλαγματικό σύστημα και ένα ευρύ φάσμα εξαγωγών. Η ανάπτυξη των εξαγωγών είναι πάρα πολύ σημαντική. Αυτές οι χώρες οφείλουν την ανάπτυξή τους στις πιστώσεις της Δύσης ή στις επενδύσεις στη Δύση, στην οποία καταλήγουν και οι εξαγωγές τους. Εάν πάψει να λειτουργεί το σύστημα στη Δύση τότε θα έχουν προβλήματα.»

Αυτό σημαίνει, πως αν μειωθεί το ενδιαφέρον της Δύσης για εισαγωγές θα καταρρεύσουν οι εξαγωγές τους και η αποδυνάμωση των νομισμάτων τους θα είναι η συνέπεια. Θα πρέπει να επέμβει στη συνέχεια το κράτος για να αποφευχθεί η δραματική αύξηση του πληθωρισμού. Αν συμβεί όμως αυτό, θα παρεμποδιστεί η οικονομική ανάπτυξη. Ένας φαύλος κύκλος. Εάν δεν καταστεί δυνατόν να διατηρηθεί η σταθερότητα του νομίσματος, τότε θα μπορούσε να επιταχυνθεί η ύφεση.

Για τον Βλαντιμίρ Γκλιγκόροφ, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Τα περισσότερα προβλήματα θα τα αποκτήσουν οι χώρες που προσπαθούν να κρατήσουν ένα σκληρό νόμισμα και που πρακτικά επιδοτούν τον τομέα της παροχής υπηρεσιών. Αν όμως η πίεση και το έλλειμμα στον τομέα του εξωτερικού εμπορίου είναι μεγάλο, τότε οι περισσότερες βαλκανικές χώρες θα πρέπει να υποτιμήσουν τα νομίσματα τους διαφορετικά δεν θα μπορούν έτσι απλά να πάρουν πιστώσεις.»

Για τους ειδικούς η λύση βρίσκεται στη Δύση. Μια ισχυρή οικονομικά Δύση θα βοηθήσει και τις χώρες των Βαλκανίων.

( Deutsche Welle )