Ο μαθητής είναι ο πιο σκληρά εργαζόμενος Έλληνας

Η Χριστίνα είναι χαρακτηριστική εκπρόσωπος της μαθητικής γενιάς της. Το πρωί στο σχολείο, ακολουθούν το απόγευμα τα φροντιστήρια και μετά το διάβασμα για την επόμενη ημέρα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, οι Έλληνες μαθητές αφιερώνουν πολύ περισσότερες ώρες εβδομαδιαίως στο σχολείο από τους Ευρωπαίους συνομηλίκους τους. Και δεν είναι μόνο τα σχολικά μαθήματα. Έρευνα δείχνει ότι ένας 15χρονος, μετά τις ώρες του σχολείου, έχει τουλάχιστον 4 ώρες καθημερινά φροντιστήριο, το οποίο επιβαρύνει το καθημερινό του πρόγραμμα που περιλαμβάνει και τις ώρες του διαβάσματος. Αποτέλεσμα είναι να μένει ελάχιστος χρόνος για ξεκούραση. Οι Έλληνες μαθητές εργάζονται περισσότερο και από έναν φιλόδοξο επαγγελματία!
Τα παιδιά πιέζονται αρκετά από το σχολείο αλλά και από την οικογένειά τους. Το σχολείο μπαίνει σε μια λογική να τα επιβαρύνει με εργασίες στο σπίτι. Το αναλυτικό πρόγραμμα είναι δεσμευτικό και η ύλη είναι μεγάλη και από αυτό δεν μπορούν να απομακρυνθούν οι περισσότεροι δάσκαλοι. Αντίθετα, εάν ήταν ελεύθεροι να οργανώνουν τη διδακτέα ύλη, θα ήταν καλύτερα για την ίδια την παιδευτική διαδικασία. Άλλωστε, ο χρόνος που ξοδεύει ο μαθητής για την προετοιμασία των μαθημάτων θα μπορούσε να περιοριστεί από το ίδιο το σχολείο, εάν υπήρχε συστηματικότερη οργάνωση του μαθήματος, με λιγότερη παράδοση και περισσότερη επεξεργασία της ύλης ώστε να την αφομοιώνουν οι μαθητές. Ο ελεύθερος χρόνος προσφέρεται ως διέξοδος σε κάθε παιδί. Όμως, οι γονείς αντιλαμβάνονται τον ελεύθερο χρόνο ως ευκαιρία το παιδί να κάνει περισσότερες δραστηριότητες εκτός σχολείου. Το φορτώνουν, καθώς στο βάθος κρύβεται μια δική τους διάθεση από το δημοτικό το παιδί να μάθει πράγματα που απαιτούνται για την εισαγωγή το πανεπιστήμιο. Έτσι στα παιδιά λείπει η χαρά του παιχνιδιού, η χαρά της επικοινωνίας με τους συνομηλίκους τους αλλά και η χαρά της επικοινωνία με τους γονείς.
Η απουσία της χαράς οδηγεί μονοσήμαντα σε ψυχολογικά προβλήματα, που βγαίνουν στην ενήλικη ζωή με τα παιδικά τραύματα.
ΥΓ κι όλα αυτά γίνονται, ενώ στην Γαλλία περιορίστηκαν οι μέρες του σχολείου από 5 σε 4 την εβδομάδα.

Αρχίζουν τα σχολεία με απίστευτα βάρη

O Πέτρος και ο Χουσεΐν είναι 7 χρόνων και ζυγίζουν ο καθένας περίπου 25 κιλά. Είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του μέσου Έλληνα μαθητή. Η τσάντα που κουβαλά από το σπίτι στο σχολείο "αλέ ρετούρ" ζυγίζει 5 κιλά! Σύμφωνα με τις παιδιατρικές εταιρείες, το βάρος της τσάντας του δεν θα έπρεπε να υπερβαίνει τα 2,5 κιλά, δηλαδή το 10% του δικού του βάρους. Το θέμα της υπέρβαρης σχολικής τσάντας απασχολεί ολοένα και περισσότερο γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς τα τελευταία χρόνια, οπότε και έχουν αυξηθεί τα σχολικά εγχειρίδια αλλά και τα υπόλοιπα σύνεργα του μαθητή – απαραίτητα και μη.

Οι δάσκαλοι των δημοτικών σχολείων γίνονται συχνά δέκτες παραπόνων των μικρών μαθητών. Υπάρχουν φορές που πραγματικά, οι τσάντες των παιδιών είναι ασήκωτες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να αφήσουν κάποια βιβλία ή τετράδια στο σχολείο, διότι αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να τα έχουν διπλά. Κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρατάμε στη σχολική αίθουσα τα τετράδια εργασιών κι αυτό βέβαια με την προϋπόθεση ότι το σχολείο έχει μόνο πρωινή βάρδια, λένε οι δάσκαλοι. Σύμφωνα με σχετική έρευνα, στα ελληνικά δημόσια σχολεία, το μέσο βάρος μιας τσάντας στην Α΄ Δημοτικού είναι 4 κιλά, στη Β΄ 4,5, στην Γ΄ τάξη 5,5 κιλά, στην Δ΄ 6, στην Ε΄ τάξη 6,5 και στην ΣΤ΄ 7 κιλά. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις, στις οποίες έχει βρεθεί τσάντα μαθητή να ζυγίζει ακόμα και 10 κιλά, αλλά αυτό στις περισσότερες φορές εμπίπτει στον υπερκαταναλωτισμό που μεταλαμπαδεύτηκε από την τηλεοπτική διαφήμιση σε γονείς και παιδιά. Ούτως ή άλλως τα σχολικά είδη φέτος θα πληρωθούν ακριβότερα από πέρσι, ας ψωνίσουν οι γονείς για τα παιδιά τους τα ελαφρότερα σχολικά είδη και τα απολύτως απαραίτητα, γιατί ο σκελετός τους επιβαρύνεται παράλογα.

Internet Explorer 8 στην μάχη των browsers και η αλεπού που περιμένει στη γωνία.

Την ώρα που η Google εισέρχεται δυναμικά στον πόλεμο των browser με το Chrome, η Microsoft ετοιμάζει τη δική της αντεπίθεση διαθέτοντας την beta έκδοση του νέου Internet Explorer 8.
o νέος browser περιλαμβάνει αρκετές αλλαγές σε σχέση με την πρώτη έκδοση beta που διατέθηκε τον περασμένο Μάρτιο. Στα καινούργια χαρακτηριστικά του περιλαμβάνονται οι βελτιωμένες λειτουργίες αναζήτησης και προστασίας δεδομένων, αλλά και δυνατότητα παρακολούθησης συγκεκριμένων σημείων μιας ιστοσελίδας.

Ένα καινούργιο στοιχείο είναι η «έξυπνη» γραμμή διευθύνσεων. Όπως εξήγησε ο Τζέιμς Πρατ, στέλεχος της εταιρείας, το 80% των ιστοσελίδων που επισκέπτονται οι χρήστες δεν είναι καινούργιες. Έτσι, η Internet Explorer 8 αναλαμβάνει να αρχειοθετήσεις τις επισκέψεις αυτές με βάση τον τίτλο της ιστοσελίδας αλλά και της διεύθυνσής της. Αυτό σημαίνει ότι ο χρήστης θα μπορεί να πληκτρολογήσει λέξεις κλειδιά που χαρακτηρίζουν μία ιστοσελίδα και όχι απαραίτητα την ακριβή διεύθυνση της.

Μία ακόμη νέα προσθήκη, αφορά την αναζήτηση αποτελεσμάτων. Έτσι, καθώς ο χρήστης πληκτρολογεί τις λέξεις κλειδιά και τους όρους αναζήτησης στο σχετικό πεδίο, ο browser εμφανίζει τα σχετικά αποτελέσματα σε πραγματικό χρόνο καθώς πληκτρολογούνται οι λέξεις.

Αλλαγές έχουν γίνει και στα tabs του browser, με αυτά που προέρχονται από την ίδια σελίδα να έχουν κοινό χρώμα, ενώ το δεξί κλικ σε ένα tab μιας ομάδας σελίδων επιτρέπει ενέργειες για ολόκληρη την ομάδα.

Οι προγραμματιστές του νέου Internet Explorer φρόντισαν να τον κάνουν όσο το δυνατόν συμβατό με τα πιο γνωστά προγράμματα λογισμικού, ώστε οι σελίδες που εμφανίζονται να μην έχουν διαφορά σε σχέση με άλλους browser.

Πολλοί είναι πάντως εκείνοι που αναφέρουν ότι η νέα έκδοση δεν προσφέρει κάτι καινούργιο, αλλά απλά περιλαμβάνει χαρακτηριστικά που άλλοι browser διαθέτουν εδώ και καιρό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η λειτουργία ασφαλούς πλοήγησης inPrivate, η οποία δεν αφήνει «ίχνη» της πλοήγησης στον υπολογιστή, η οποία περιλαμβάνεται ήδη στον Safari της Apple. Αντίστοιχα, η έξυπνη γραμμή διευθύνσεων είναι στην ουσία η ίδια με αυτή του Firefox, ενώ ο browser της Mozilla έχει εδώ και καιρό τη δυνατότητα να ανοίγει σελίδες που έκλεισαν κατά λάθος.

Σε απάντηση όλων αυτών, η εταιρεία σχολίασε ότι ο Internet Explorer 8 σχεδιάστηκε με βάση τις ανάγκες των χρηστών, και ότι οι νέες του λειτουργίες γίνονται πράξη με χαρακτηριστική φιλικότητα προς τον τελικό χρήστη.

Ο Internet Explorer 6 που παρουσιάστηκε το 2001 είχε πάρα πολλά προβλήματα και ακόμη περισσότερα κενά ασφαλείας που επέτρεπαν την εκμετάλλευση και επίθεση σε υπολογιστές μέσα από τον browser. Ο Internet Explorer 7 βελτίωσε σημαντικά την κατάσταση και απεκατέστησε την αξιοπιστία του συγκεκριμένου λογισμικού, ενώ η νέα έκδοση θεωρείται η μεγάλη κίνηση για να ξεπεράσει τον Firefox της Mozilla και τον Safari της Apple.

Εδώ και αρκετά χρόνια η Microsoft αντιλήφθηκε την ενδεχόμενη απειλή που θα συνιστούσαν οι browser στο λειτουργικό της σύστημα, ειδικά από τη στιγμή που οι χρήστες σήμερα έχουν στη διάθεση τους πολλές εφαρμογές που λειτουργούν σε περιβάλλον browser, αντικαθιστώντας σε κάποιο βαθμό τη σημασία και την ανάγκη ύπαρξης βαριών εφαρμογών τύπου Windows.

Στην αντίληψη αυτή προστίθεται μία σειρά άλλων εξελίξεων, όπως η ανάπτυξη του cloud computing αλλά και η εξέλιξη των κινητών τηλεφώνων που σήμερα έχουν δυνατότητες και επεξεργαστική ισχύ αντίστοιχης ενός φορητού υπολογιστή.

Όπως σχολιάζει ο Πίτερ Ο'Κέλι, ανεξάρτητος αναλυτής, ο browser θα μπορούσε να καταστεί ο παγκόσμιος κοινός παρονομαστής στη χρήση των υπολογιστών. Αυτή τη στιγμή τα μερίδια αγοράς δίνουν σαφές πλεονέκτημα βάσης χρηστών στη Microsoft, αφού το 73% έναντι του 19% του Firefox δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των πρωτείων. Ο Chrome της Google, αν και φαίνεται να πληροί όλες τις προϋποθέσεις για διεκδίκηση σημαντικού μεριδίου της αγοράς, κατά πάσα πιθανότητα εις βάρους του Internet Explorer, ωστόσο δεν μπορεί να γίνει ασφαλής πρόβλεψη για το μέλλον και την αποδοχή του από τους χρήστες.

Μετά από όλη την έρευνα για δύο μέρες στους browsers, θα παραμείνω φανατικός χρήστης του Mozilla Firefox, που σαν open source αργά ή γρήγορα θα βάλει τα καλά και των άλλων και σας εγγυώμαι ότι θα παραμείνει και οασφαλέστερος. Ποτέ δεν μου άρεσε το μονοπώλιο (όταν ήταν μόνη η microsoft και αλώνιζε) , όπως δεν μου αρέσει και το δίπολο των χρηματιστηριακών μεγαθηρίων (microsoft, google). Η Mozilla θέλω να είναι η αλεπού (fox) που θα ανακατεύεται στα πόδια τους και θα τους χαλάει τα σχέδια εξάρτησής μας από αυτούς.

Google Chrome ή η 3 του Σεπτέμβρη στο ίντερνετ

Η Google κατασκεύασε με ανοικτό λογισμικό τον δικό της browser, τον Google Chrome. Η 3 του Σεπτέμβρη αποφασίστηκε να είναι η παγκόσμια πρεμιέρα του.

Ας δούμε όμως τι ανακοίνωσε η Google για τον Chrome:

• O Chrome βασίζεται σε ανοικτό λογισμικό, το πρότζεκτ ονομάζεται "Google Browser" και βασίζεται στην υπάρχουσα μηχανή Webkit με την προσθήκη του Google Gears γνωστό στους χρήστες που ανεβάζουν βιντεάκια στο youtube.com.
• O φυλλομετρητής/πλοηγός/browser της Google περιλαμβάνει εικονική μηχανή javascript V8 (έτσι -με javascript- γράφεται το μέλλον) που έχει κατασκευαστεί από ομάδα Δανών προγραμματιστών από το μηδέν για να είναι ταχύτατη στην ανάγνωση των ιστοσελίδων και στο τρέξιμο εφαρμογών, γιατί εκεί πάνε τα πράγματα.
  
• Ο Chrome έχει διαφορετικές υπερ-καρτέλες (Tabs) τα 'αυτάκια' των οποίων βρίσκονται πάνω από το παράθυρο και θα μπορούν να αποκολληθούν εντελώς.
• Επίσης, έχει ένα πλαίσιο που ονομάζεται 'omnibox' (παντοκούτι) εκεί ο χρήστης γράφει κάτι το οποίο την ίδια στιγμή που δακτυλογραφείται θα γίνεται τίτλος είδησης από το news.google.com, αναζήτηση στο www.google.com, ακόμη και αναζήτηση ενός site που επισκέπτεστε.

Αρχική σελίδα του Google Chrome είναι κάτι παρόμοιο με το 'speed dial' των Opera και Firefox: Μία ιστοσελίδα με πολλές ενεργές εικόνες άλλων ιστοσελίδων.

Αυτά και πολλά άλλα όπως το 'incognito' παράθυρο που δίνει στον χρήστη του Google Chrome ανωνυμία και μηδενική καταγραφή των ενεργειών του στον υπολογιστή, υπόσχονται λαμπρό μέλλον για τη Google και ζοφερό για τους ανταγωνιστές του.

Πρώτες εντυπώσεις από την beta version:

• Παρότι η σχεδίαση του browser θυμίζει αρκετά το περιβάλλον του iGoogle, φαίνεται φτωχό, ξενίζει αρκετά και απαιτεί χρόνο εξοικείωσης.
• Είναι εμφανές ότι η πρόθεση της ομάδας ανάπτυξης ήταν η δημιουργία ενός λιτού browser που δίνει έμφαση στην εμπειρία της περιήγησης στον παγκόσμιο ιστό και όχι στον εντυπωσιασμό του χρήστη με εξωτικές αλλά κατά βάση άχρηστες δυνατότητες.
• Υπάρχουν πολλές δυνατότητες ασφαλούς και ανώνυμης περιήγησης
• Πολλές διαδικτυακές εφαρμογές θα αρνηθούν να συνεργαστούν με το Chrome καθώς δεν έχει εξασφαλιστεί ακόμα η απαραίτητη συμβατότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υποστηρίζονται ακόμη και εφαρμογές της Google, όπως το Google Lively.
• Ο νέος browser ενσωματώνει δυνατότητες “δανεισμένες” από τον Mozilla Firefox, τον Internet Explorer και την Opera. Πχ, η περιήγηση με τη χρήση tabs θυμίζει Firefox, η αποκατάσταση της λειτουργίας μόνο του tab που παρουσίασε πρόβλημα θυμίζει ΙΕ8, οι μικρογραφίες των δικτυακών τόπων που επισκεπτόμαστε συχνά την “ταχεία κλήση” του Opera κοκ

Αν και είναι πολύ νωρίς για να εκφέρει κανείς άποψη αφού απαιτείται πολύ μεγαλύτερη ενασχόληση με τον φυλλομετρητή, έχω την αίσθηση ότι αυτή τουλάχιστον η έκδοση του Google Chrome, παρά τα θετικά της στοιχεία, δεν κομίζει κάτι που δεν το έχουμε ξαναδεί και απέχει πολύ από την καινοτόμο και ανατρεπτική πρόταση που πολλοί ανέμεναν από την Google. Ρισκάροντας πάντως μια πρόβλεψη με βάση τα πρώτα σχόλια χρηστών από όλον τον κόσμο που δοκιμάζουν το Chrome αυτή την ώρα, νομίζω ότι πολλοί χρήστες θα το επιλέξουν καθώς συνδυάζει πολλά από τα θετικά στοιχεία που έχουμε δει σε σύγχρονους φυλλομετρητές. Η δοκιμή αξίζει τον κόπο…

Σχετικά:

• Κατεβάστε την beta έκδοση του Google Chrome κάνοντας κλικ εδώ
• Δείτε το βίντεο παρουσίασης του Chrome
• Ο πόλεμος των φυλλομετρητών: η επίθεση της Google!
• Ο πόλεμος των φυλλομετρητών: η άφιξη του Internet Explorer 8!
• The Official Google Blog

Αρκτική το νέο ενεργειακό Ελ Ντοράντο

Εκτιμάται ότι ο Αρκτικός Ωκεανός κρύβει 90 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και είναι η τελευταία πηγή υδρογονανθράκων στον κόσμο -γι αυτό και ήδη είναι ένα τεράστιο γεωπολιτικό διακύβευμα.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και γρηγορότερα οι πάγοι λιώνουν στον Αρκτικό Ωκεανό. Έτσι, σήμερα, η θάλασσα αυτή είναι παγωμένη μόνον κατά το ήμισυ, σε σχέση με πριν 50 χρόνια. Για πρώτη φορά, το Βορειοδυτικό Πέρασμα είναι ανοικτό στην ναυσιπλοΐα. Αυτό σημαίνει ότι η θέρμανση του πλανήτη φέρνει στην επιφάνεια μία απέραντη περιοχή, η οποία διαθέτει τεράστια ενεργειακά αποθέματα.

Η Ρωσία είναι η πρώτη γεωπολιτική δύναμη που έβαλε πόδι σε 460.000 μίλια στα νερά του Αρκτικού Ωκεανού, στον οποίον ήδη πλέουν δύο ρωσικά υποβρύχια και ένα πυρηνοκίνητο παγοθραυστικό πλοίο. Σήμερα, τους Ρώσους συνοδεύουν οι Καναδοί, ενώ Δανοί και Νορβηγοί διεκδικούν και αυτοί δικαιώματα ναυσιπλοΐας και ερευνών για τον εντοπισμό νέων κοιτασμάτων.

Το δε ερώτημα που θέτουν πολλοί ειδικοί, είναι αυτό της αμερικανικής συμμετοχής στις εξελίξεις.

Στην παγωμένη αυτή περιοχή με τις πάμπολλες φώκιες, τις οποίες κάποιοι εξολοθρεύουν, η όλη κατάσταση είναι αρκετά πολύπλοκη, άρα και δύσκολη. Διότι, προς το παρόν, δεν υπάρχουν νομικές και πολιτικές δομές ικανές να επιτρέψουν τη σωστή ανάπτυξη της περιοχής, ή να διευθετήσουν τις τρέχουσες πολιτικές διενέξεις -οι οποίες, κάθε άλλο παρά ασήμαντες είναι.

Η Αρκτική ήταν πάντα παγωμένη και καθώς ο πάγος μετατρέπεται σε νερό, δεν είναι σαφές ποιοι νόμοι θα πρέπει να εφαρμοσθούν. Η διεκδίκηση της περιοχής έχει αυξήσει την ένταση ανάμεσα στις χώρες και αναμένεται να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές -όπως τα νησιά Σπράτλι, με το πλούσιο υπέδαφος, καθώς και εκεί δεν υπάρχει σαφής εικόνα ιδιοκτησίας και οι μνηστήρες είναι πολλοί. Είναι τα Ίμια του Αρκτικού κύκλου με πολύ μεγαλύτερους σε δυνατότητες μνηστήρες.

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν σαφή νομικά πλαίσια για το χειρισμό της κατάστασης. Το Αρκτικό Συμβούλιο υπάρχει για να αντιμετωπίζει τα περιβαλλοντικά ζητήματα, αλλά παραμένει σιωπηλό στις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η περιοχή. Ένας λόγος, είναι ο σκόπιμος ευνουχισμός που υπέστη από τις ΗΠΑ κατά τη δημιουργία του, το 1996, όταν τού απαγορεύθηκε η εξέταση θεμάτων ασφαλείας.

Πολλοί παρατηρητές υποστηρίζουν ότι η Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με το νόμο της θάλασσας (UNCLOS) είναι το σωστό εργαλείο για να διαχειριστεί τη νέα κατάσταση στην Αρκτική, δεδομένου ότι παρέχει στα κράτη τους μηχανισμούς που απαιτούνται για την επίλυση διαφορών οι οποίες προκύπτουν όταν προβάλλονται αξιώσεις για πρόσθετους πόρους, πέρα από τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες τους. Οικονομικές ζώνες οι οποίες σήμερα τελούν υπό καθεστώς αναρχίας, γεγονός που δεν προδικάζει τίποτε θετικό για το μέλλον.

Έτσι, δεν αποκλείεται η περιοχή αυτή να γίνει αντικείμενο σοβαρών γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων, κυρίως μεταξύ Ρωσίας-Καναδά και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράλληλα, η αξιοποίηση του Αρκτικού Ωκεανού θα δημιουργήσει συνθήκες ανατροπών στη ναυσιπλοΐα και τους μεταφορικούς ναύλους. Αυτός είναι και ο λόγος που ναυτιλιακές εταιρείες επενδύουν σε τάνκερ τεράστιας χωρητικότητας, τα οποία θα κυκλοφορούν και σε νέες θαλάσσιες διαδρομές μεταφέροντας, βεβαίως, πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων, ο ΟΗΕ θα πρέπει να κινηθεί έξυπνα και αποτελεσματικά για να βρεθεί μία πολυμερής λύση. Όμως, μέχρι να βρεθεί η λύση αυτή, οι αρκτικές χώρες είναι πιθανό να καταλάβουν μονομερώς όσο το δυνατόν περισσότερα εδάφη κα να ασκούν έλεγχο σε όσο δυνατόν περισσότερα περάσματα μπορούν. Σε μία περιοχή η οποία νομικώς καταγράφεται ως «no man's land», τα αρκτικά κράτη είναι αποφασισμένα να περιφρουρήσουν τα συμφέροντά τους -με τη Ρωσία να οδηγεί την κούρσα.

Στα κράτη αυτά, ωστόσο, έγκειται η εξεύρεση των απαραίτητων λύσεων, οι οποίες θα πρέπει να ενσωματώνουν και σημαντικές δράσεις για το περιβάλλον. Μπορεί η Αρκτική να είναι ένα νέο ενεργειακό Ελ Ντοράντο, αλλά θα ήταν παρανοϊκό και πολύ επικίνδυνο να καταστραφεί οικολογικά από ανθρώπινη ασυδοσία και εγκληματική απληστία.

Μόλις χτες διάβασα στην ειδησεογραφία της ημέρας, ότι έγινε απιχείρηση διάσωσης πολικών αρκούδων που βρέθηκαν να κολυμπούν 100 χλμ μακριά από τους πάγους. Οι καημένες έψαχναν να βρούν το επόμενο παγόβουνο, που εν τω μεταξύ είχε λιώσει........

Ομπάμα ή Μακέιν απέναντι στον Αχμαντινετζάντ ;

Οι θέσεις των δύο υποψηφίων για τον Λευκό Οίκο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν διαφέρουν πολύ. Και οι δύο θέλουν να αυξήσουν τη συμμετοχή της χώρας τους στο Αφγανιστάν. Στο Ιράκ μπορεί να έχουν επιφανειακές διαφορές, αλλά οι συνθήκες μπορεί να τους κάνουν να αλλάξουν γνώμη. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, ο Ομπάμα δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να χρειαστεί να μείνουν 30.000 αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ για δέκα χρόνια.

Απέναντι στο Ιράν, όμως, ο Μακέιν και ο Ομπάμα κρατούν τελείως διαφορετική στάση. Ο πρώτος, όπως είπε κάποτε, θέλει «να βομβαρδίσει, να βομβαρδίσει, να βομβαρδίσει». Ο δεύτερος θέλει «να συνομιλήσει, να συνομιλήσει, να συνομιλήσει». Ο Μακέιν έχει τονίσει επανειλημμένα ότι το μόνο πράγμα που θα ήταν χειρότερο από έναν πόλεμο με το Ιράν είναι ένα πυρηνικό Ιράν. Ο Ομπάμα δεν έχει ποτέ μιλήσει ρητά για ανάληψη στρατιωτικής δράσης. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι γι' αυτόν το μόνο πράγμα που θα ήταν χειρότερο από ένα πυρηνικό Ιράν είναι ένας πόλεμος με το Ιράν.

Οι στρατηγοί τουΠενταγώνου είναι σύμφωνοι με τη θέση του Ομπάμα. Εχοντας να αντιμετωπίσουν μεγάλα προβλήματα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν είναι να ανοίξουν και τρίτο μέτωπο.

Οι στρατηγοί γνωρίζουν ότι η ιδέα μιας χειρουργικής επίθεσης για την εξουδετέρωση των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν είναι μύθος. Οι Αμερικανοί θα πρέπει να βομβαρδίσουν για πολλές εβδομάδες το Ιράν, το οποίο ασφαλώς θα απαντήσει, προσπαθώντας να προκαλέσει έναν ευρύτερο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Κάτι τέτοιο θα εκτοξεύσει την τιμή του πετρελαίου πάνω από τα 200 δολάρια το βαρέλι.

Ο Μακέιν θα διακινδύνευε όλα αυτά τα ενδεχόμενα, καθώς πιστεύει ότι η ιρανική ηγεσία είναι αρκετά παρανοϊκή ώστε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα ή να τα δώσει σε τρομοκράτες. Αλλά οι σύμβουλοι του Ομπάμα δεν είναι, ευτυχώς, πεισμένοι ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Η ιρανική ηγεσία δεν έχει εμπλακεί σε περιττούς πολέμους. Κατά καιρούς, μάλιστα, έχει συνεργαστεί με τον «Μεγάλο Σατανά», όπως στην περίπτωση του Αφγανιστάν, ή ακόμη και του Ιράκ. Επιπλέον, η ιρανική θεοκρατία αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά προβλήματα και είναι ελάχιστα δημοφιλής.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συνυπάρξει στο παρελθόν με πυρηνικά όπλα στα χέρια πολύ πιο καταπιεστικών χωρών από το Ιράν, όπως είναι η Βόρεια Κορέα. Ενα από τα μεγάλα μαθήματα των διεθνών σχέσεων μετά το 1945 είναι ότι η πυρηνική αποτροπή έχει φέρει αποτελέσματα. Ο Ομπάμα σέβεται αυτό το μάθημα. Ο Μακέιν είναι έτοιμος να το πετάξει στα σκουπίδια.

Τα Τουρκικά διλήμματα στην κρίση του Καυκάσου και η σύνοδος κορυφής της ΕΕ.

Όλοι συμφωνούν ότι η εισβολή της Γεωργίας στη Νότια Οσετία και η γνωστή αντίδραση της Μόσχας άνοιξε τον δρόμο για μια νέα περίοδο Ψυχρού Πολέμου στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πρώτη χώρα, που αισθάνεται περισσότερο τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης είναι η Τουρκία: η αναβίωση του ψυχροπολεμικού κλίματος θέτει υπό αμφισβήτηση τις επιλογές της σε διπλωματικό επίπεδο τα τελευταία χρόνια και προκαλεί πονοκεφάλους στην ηγεσία της, καθώς την φέρνει ενώπιον αμείλικτων, πιθανώς, διλημμάτων.

Επί... παλαιού Ψυχρού Πολέμου η Τουρκία έπαιζε τον ρόλο του ΝΑΤΟϊκού αναχώματος έναντι των «κόκκινων» στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας. Μετά τη διάλυση, όμως, της Σοβιετικής Ένωσης η πολιτική της έναντι της Μόσχας, όπως ήταν εύλογο, άλλαξε. Σε τέτοιο σημείο που η Ρωσία να έχει καταστεί ο πρώτος εμπορικός συνέταιρός της, με συναλλαγές που φτάνουν τα 38 δισ. δολάρια, αλλά και ο κύριος προμηθευτής της για τις ενεργειακές της ανάγκες.

Οι ιδιαίτερες σχέσεις με τη Μόσχα είναι ακριβώς αυτές που προκαλούν δυσκολίες στην Άγκυρα, η οποία καλείται τώρα να ισορροπήσει στο τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιότητά της ως μέλους του ΝΑΤΟ και των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων στην περιοχή. Με αφορμή τη Γεωργία, η τουρκική ηγεσία διαπιστώνει ότι τα πλεονεκτήματα που της εξασφάλιζε η γεωστρατηγική της θέση την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, μετατρέπονται τώρα σε εστίες προβλημάτων. Η στάση της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ θέτουν υπό αμφισβήτηση την τουρκική στρατηγική της προσέγγισης ποικίλων συμμάχων με αντιτιθέμενα συμφέροντα στην περιοχή.

Με τα σημερινά δεδομένα, η Άγκυρα δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει κάποια από τις συγκρουόμενες πλευρές και είναι ενδεικτικό ότι δεν έχει καταδικάσει τις ρωσικές κινήσεις. Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει αν κορυφωθεί η ένταση μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μία πρόγευση του τι θα σημαίνει η εκπλήρωση των νατοϊκών της υποχρεώσεων πήρε από την απαγόρευση που επέβαλε η Μόσχα –με πρόσχημα ένα νέο τελωνειακό νόμο– στη διέλευση των ρωσικών συνόρων σε 10.000 τουρκικά φορτηγά. Επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Ρωσία προμηθεύει το 60% του φυσικού αερίου, που εισάγει η Άγκυρα και το 56,4% του άνθρακα ενώ Τούρκοι επιχειρηματίες υπολογίζουν το άμεσο κόστος από την ένταση σε 3 δισ. δολάρια.

Από την άλλη, σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα, ήδη υψηλόβαθμοι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν επιστήσει την προσοχή της τουρκικής κυβέρνησης ότι «πρέπει να συμπεριφέρεται σαν χώρα - μέλος του ΝΑΤΟ» και αρκετοί αναλυτές δεν αποκλείουν η Ουάσιγκτον να φτάσει έως το σημείο να ζητήσει την αλλαγή των όρων της Συνθήκης του Μοντρέ για τη διέλευση από τα Στενά. Επομένως, όσο η κρίση στον Καύκασο κλιμακώνεται και πλησιάζει ένας πραγματικός νέος Ψυχρός Πόλεμος, τόσο η θέση της Τουρκίας θα καθίσταται δυσχερέστερη.

«Η θέση της Τουρκίας, ευλογία ή κατάρα;», «Η κρίση της Γεωργίας περιορίζει την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας», «Σε δυσχερή θέση μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ», «Η Τουρκία κινείται με ανεπαρκή διπλωματία στον Καύκασο», είναι μερικοί τίτλοι από τις πολλές αναλύσεις σε διεθνή, αλλά και τουρκικά μέσα ενημέρωσης, που αναφέρονται στις επιπτώσεις που έχει για την Άγκυρα η ανάφλεξη στο νότιο Καύκασο.

Ενώ η Τουρκία βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει έκτατη σύνοδο κορυφής.Τι θέλουν άραγε να αποδείξουν οι Ευρωπαίοι στη ρωσική ηγεσία; Κυρώσεις ή πάγωμα των σχέσεων δεν θα υπάρξουν, το δήλωσαν ήδη ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Κουσνέρ και η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ, διότι η Ρωσία συνιστά όντως έναν πολύ σημαντικό εταίρο.

Επομένως η έκτακτη σύνοδος κορυφής των 27 για τη Γεωργία μπορεί να καταλήξει μόνον σε μία έκκληση ηθικού περιεχομένου, σε μια κοινή αποδοχή αρχών όπως η πολιτική ελευθερία, η διακήρυξη αλληλεγγύης κλπ. Όμως υπάρχει και ένα απλό μήνυμα προς τη Ρωσία: να μην λησμονεί ότι η ΕΕ είναι σημαντικός οικονομικός εταίρος της.

Δηλαδή δεν είναι μόνον η Δύση ανίκανη να απομονώσει τη Ρωσία, αλλά και η Ρωσία είναι ανίσχυρη να διαγράψει τη Δύση λόγω της τεχνολογικής εξάρτησής της (χρησιμοποιεί ακόμη σοβιετική τεχνολογία). Επομένως εδώ δημιουργούνται πραγματικές ευκαιρίες για την αναδόμηση των σχέσεων Ρωσίας – Δύσης.

Η Ελλάδα σαν πλήρες μέλος της ΕΕ δρα αποστασιοποιημένα και καλά κάνει, γιατί όπου χορεύουν οι ελέφαντες την πληρώνουν τα βατράχια.